പച്ചപ്പാർന്ന ഒരു വനത്തിനുള്ളിൽ, തെളിഞ്ഞ ഒരു നീർച്ചാൽ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആ നീർച്ചാലിന്റെ തീരത്ത് വലിയൊരു മാവ് വളർന്നു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ മാവ് വർഷം മുഴുവൻ നിറയെ പച്ചപ്പും മധുരമുള്ള മാമ്പഴങ്ങളും കൊണ്ട് സമൃദ്ധമായിരുന്നു.
ആ നീർച്ചാലിൽ ടോബി എന്നൊരു ചെറിയ ആമ ജീവിച്ചിരുന്നു. ടോബി വളരെ ശാന്തസ്വഭാവക്കാരനായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന് ഒരു വലിയ ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു—ആ മാവിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന മധുരമുള്ള മാമ്പഴങ്ങൾ കഴിക്കണം.
ദിവസവും പക്ഷികൾ പറന്നു വന്ന് മാമ്പഴങ്ങൾ ആസ്വദിച്ചു കഴിക്കുന്നത് ടോബി നോക്കിനിൽക്കും. "ആ മാമ്പഴങ്ങൾ എത്ര രുചിയുള്ളതായിരിക്കും! എനിക്കൊന്ന് അത് കഴിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ!" എന്ന് ടോബി സ്വയം പറയും. പക്ഷികളെപ്പോലെ പറക്കാനോ മരത്തിൽ കയറാനോ ടോബിക്ക് കഴിയില്ലല്ലോ. അതുകൊണ്ട് അവൻ പലപ്പോഴും സങ്കടപ്പെട്ട് ഇരിക്കാറാണ് പതിവ്.
ഒരിക്കൽ മാമരം ടോബിയോട് ചോദിച്ചു, "ടോബി, നീ എന്തിനാണ് ഇത്ര സങ്കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്?"
ടോബി തന്റെ ആഗ്രഹം പറഞ്ഞു. മാമരം ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "ടോബി, നീ വെറുതെ ഇരിക്കുകയല്ല വേണ്ടത്. നീ ഒരു കാര്യത്തിനായി കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ അത് വിട്ടുപോകാതെ ശ്രദ്ധിക്കണം. ക്ഷമയോടെയും പ്രതീക്ഷയോടെയും നീ കാത്തിരുന്നാൽ, നിനക്ക് ലഭിക്കേണ്ടത് കൃത്യസമയത്ത് നിന്നെ തേടി വരും."
മാമരം പറഞ്ഞത് ടോബിയുടെ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞു. അടുത്ത ദിവസം മുതൽ ടോബി പുതിയൊരു രീതി സ്വീകരിച്ചു. അവൻ എല്ലാ ദിവസവും മാമത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ വരും. മരത്തിന്റെ തണലിൽ വിശ്രമിക്കും, ഒപ്പം മാമ്പഴങ്ങൾ വളരുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും. ചിലപ്പോൾ കായ്കൾ പുളിയുള്ളതായിരിക്കും, പക്ഷേ ടോബി നിരാശനായി അവിടെ നിന്ന് പോയില്ല.
കുറെ ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഒരു ദിവസം രാവിലെ, മാമത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഒരു വലിയ പഴുത്ത മാമ്പഴം കിടക്കുന്നത് ടോബി കണ്ടു. അത് നല്ല മഞ്ഞനിറത്തിൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ടോബി ആ പഴം കടിച്ചെടുത്തു. അതിന്റെ മധുരം അറിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ സന്തോഷം കൊണ്ട് തുള്ളിച്ചാടി. "അബ്ബ! ഇത് ഞാൻ വിചാരിച്ചതിലും എത്ര മധുരമുള്ളതാണ്!"
മാമരം പറഞ്ഞു, "ടോബി, നീ ആ കായ്കൾ പുളിയുള്ള സമയത്ത് നിരാശപ്പെട്ട് പോയിരുന്നെങ്കിൽ, ഇന്ന് ഈ മധുരമുള്ള മാമ്പഴം നിനക്ക് ലഭിക്കില്ലായിരുന്നു. നിന്റെ ക്ഷമയാണ് നിനക്ക് ഈ സന്തോഷം നൽകിയത്."
അന്നുമുതൽ ടോബി എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ക്ഷമയോടെയും ആത്മവിശ്വാസത്തോടെയും ചെയ്യാൻ പഠിച്ചു.
Moral
ക്ഷമയോടെയും സ്ഥിരതയോടെയും പരിശ്രമിച്ചാൽ മധുരമുള്ള ഫലങ്ങൾ തീർച്ചയായും ലഭിക്കും.
