ಬೆಟ್ಟಗಳ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಸುಂದರ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಸೋಮು ಎಂಬ ಹೂವಿನ ವ್ಯಾಪಾರಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಸೋಮು ತುಂಬಾ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದನು. ಅದೇ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ರವಿ ಎಂಬ ಕಿರಾಣಿ ವ್ಯಾಪಾರಿಯೂ ಇದ್ದನು. ರವಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದುರಾಸೆ ಇತ್ತು. ಸೋಮು ಹೂವುಗಳನ್ನು ಮಾರಿ ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುವಾಗ, ರವಿ ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಸೋಮುನ ಹಣದ ಚೀಲದಿಂದ ಕೆಲವು ನಾಣ್ಯಗಳನ್ನು ಕದ್ದು ತನ್ನ ಚೀಲದಲ್ಲಿ ಇಡುತ್ತಿದ್ದನು.
ಕೆಲವು ವಾರಗಳ ನಂತರ, ತಾನು ಗಳಿಸಿದ ಹಣಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಹಣ ಕೈತಪ್ಪಿರುವುದನ್ನು ಸೋಮು ಗಮನಿಸಿದನು. ಮೊದಲು ಇದು ತನ್ನ ತಪ್ಪೆಂದು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಇದು ಪದೇ ಪದೇ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಸೋಮು ಗ್ರಾಮದ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರಾದ ಮಾಣಿಕ್ಯರ ಬಳಿ ದೂರು ನೀಡಿದನು.
ಮಾಣಿಕ್ಯರು ಬಹಳ ಬುದ್ಧಿವಂತರು. ಅವರು ರವಿ ಮತ್ತು ಸೋಮುವನ್ನು ಕರೆಸಿ ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆಸಿದರು. ರವಿ ತುಂಬಾ ಮುಗ್ಧನಂತೆ ನಟಿಸುತ್ತಾ, "ನಾನು ಯಾವುದೇ ಹಣವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿಲ್ಲ, ಸೋಮುಗೆ ಕನ್ಫ್ಯೂಷನ್ ಆಗುತ್ತಿರಬಹುದು" ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದನು.
ಮಾಣಿಕ್ಯರಿಗೆ ರವಿಯ ಸುಳ್ಳು ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಅವರು ಒಂದು ಉಪಾಯ ಮಾಡಿದರು. ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧವಾದ ನೀರನ್ನು ತರಲು ಹೇಳಿದರು. "ಈಗ ನೀವಿಬ್ಬರೂ ನಿಮ್ಮ ಚೀಲದಲ್ಲಿರುವ ನಾಣ್ಯಗಳನ್ನು ಈ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ" ಎಂದರು.
ಇಬ್ಬರೂ ನಾಣ್ಯಗಳನ್ನು ಹಾಕಿದರು. ತಕ್ಷಣವೇ, ನೀರಿನ ಮೇಲ್ಮೈಯಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಎಣ್ಣೆಯ ಹನಿಗಳು ತೇಲತೊಡಗಿದವು. ಆ ಹನಿಗಳು ಸೋಮು ಮಾರುತ್ತಿದ್ದ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವಿನ ಸುವಾಸಿತ ತೈಲದಿಂದ ಬಂದಿದ್ದವು. ಸೋಮು ದಿನವಿಡೀ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ, ಅವನ ನಾಣ್ಯಗಳಿಗೆ ಆ ಸುಗಂಧ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಆದರೆ ರವಿಯ ನಾಣ್ಯಗಳು ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿದ್ದವು.
"ನಿನ್ನ ದುರಾಸೆಯೇ ನಿನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟಿದೆ" ಎಂದು ಮಾಣಿಕ್ಯರು ರವಿಗೆ ಹೇಳಿದರು. ರವಿ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದನು. ಸೋಮುಗೆ ತನ್ನ ಹಣ ವಾಪಸ್ ಸಿಕ್ಕಿತು.
Moral
ಸತ್ಯವು ಯಾವಾಗಲೂ ಹೊರಬರುತ್ತದೆ, ಸುಳ್ಳು ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.
