அழகான மலைக்கிராமத்தில் சோமு என்ற ஒரு மல்லிகைப் பூ விற்பனையாளர் வாழ்ந்து வந்தார். அவர் மிகவும் நேர்மையானவர். அதே கிராமத்தில் ரவி என்ற ஒரு மளிகைக் கடைக்காரரும் இருந்தார். சோமு தனது பூக்களை விற்கும் போது, ஒரு சிறிய பையில் சில்லறைகளை வைத்திருப்பார். ரவிக்குச் சிறு பேராசை இருந்தது. சோமு தனது வியாபாரத்தை முடித்துவிட்டுத் திரும்பும் போது, ரவி மிகவும் கவனமாக சோமுவின் பையிலிருந்து சில நாணயங்களை எடுத்துத் தன் பையில் மறைத்துவிடுவார்.
சில வாரங்களுக்குப் பிறகு, சோமு தனது சேமிப்பைக் கணக்கிட்டபோது, தான் எதிர்பார்த்ததை விடக் குறைவான பணமே இருந்தது. முதலில் இது தனது கவனக்குறைவால் ஏற்பட்ட தவறு என்று நினைத்தார். ஆனால், இது அடிக்கடி நடப்பதைக் கவனித்த சோமு, கிராமத்தின் நீதிபதி பெரியவர் மாணிக்கத்தை அணுகினார்.
பெரியவர் மாணிக்கம் மிகவும் புத்திசாலி. அவர் ரவியையும் சோமுவையும் சந்தைக்கு அழைத்தார். ரவி மிகவும் தைரியமாக, "ஐயா, நான் எந்தப் பணத்தையும் தொடவே இல்லை, சோமுவின் நினைவாற்றல் தான் சரியில்லை" என்று பொய் சொன்னான். ரவியின் முகத்தைப் பார்த்த பெரியவர் மாணிக்கத்திற்கு உண்மை தெரிந்துவிட்டது.
அவர் ஒரு யோசனை செய்தார். ஒரு பெரிய பாத்திரத்தில் சுத்தமான நீரை நிரப்பச் சொன்னார். "இப்போது, உங்கள் இருவரது பைகளிலும் உள்ள நாணயங்களையும் இந்தத் தண்ணீரில் போடுங்கள்" என்றார்.
ரவி தனது பையில் இருந்த சுத்தமான பணத்தைப் போட்டான். சோமு தனது பணத்தைப் போட்டார். அடுத்த சில நிமிடங்களில், தண்ணீரின் மேற்பரப்பில் சிறிய நீல நிறத் துளிகள் மிதக்கத் தொடங்கின. அந்தத் துளிகள் மல்லிகைப் பூக்களின் வாசனைத் திரவியத்திலிருந்து வந்தவை. சோமு மல்லிகைப் பூக்களின் நறுமணத் திரவத்தைக் கையாளுவதால், அவரது நாணயங்களில் அந்த மணம் படிந்திருந்தது. ஆனால் ரவியின் பணத்தில் அப்படி எந்தத் தடயமும் இல்லை.
பெரியவர் மாணிக்கம் ரவியைப் பார்த்து, "உன் பேராசையினால் நீ செய்த தவறு இந்த நீல நிறத் துளிகளாலேயே பிடிபட்டது" என்றார். ரவி தலைகுனிந்து மன்னிப்பு கேட்டான். சோமுவின் பணத்தை அவனிடம் ஒப்படைத்து, ரவிக்குத் தண்டனை வழங்கப்பட்டது.
பாடம்
தவறு செய்தாலும், உண்மை ஒருநாள் வெளிச்சத்திற்கு வரும்.
