ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ರವಿ ಎಂಬ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ಚಿತ್ರಕಾರನಿದ್ದನು. ರವಿಯ ಕೈಚಳಕ ಅದ್ಭುತವಾಗಿತ್ತು. ಅವನು ಬಿಡಿಸುವ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ದೃಶ್ಯಗಳು ನೋಡುವವರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಲು ಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತದ ಜನರು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು.
ಒಂದು ದಿನ ರವಿ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಊಟಕ್ಕೆ ಮನೆಗೆ ಕರೆಯಿಸಿದನು. ಅವನ ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತ ಸೋಮು ಕೂಡ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದನು. ಸೋಮು ರವಿಯ ಮನೆಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ವಿಷಯವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದನು. ರವಿಯ ಮನೆ ತುಂಬಾ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದರೂ, ಗೋಡೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಖಾಲಿ ಇದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಚಿತ್ರವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಸೋಮು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳಿದನು, "ರವಿ, ನಿನ್ನ ಚಿತ್ರಗಳು ತುಂಬಾ ಬೆಲೆಬಾಳುವವುಗಳಾಗಿವೆ. ಜನ ಅವುಗಳಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಸ್ವಂತ ಮನೆಯ ಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಚಿತ್ರವೂ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ? ಯಾಕೆ?".
ರವಿ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು, "ಸೋಮು, ನನ್ನ ಚಿತ್ರಗಳು ಈಗ ಲೋಕದ ಆಸ್ತಿಯಾಗಿವೆ. ಅವು ಜನರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ವಸ್ತುಸಂಗ್ರಹಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನಾನೇ ಹಣ ಕೊಟ್ಟು ಕೊಂಡು ನನ್ನ ಗೋಡೆಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಶ್ರೀಮಂತನಲ್ಲ ನಾನು."
ರವಿಯ ಈ ವಿನಯ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಕಲೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅವನಿಗಿದ್ದ ಉನ್ನತ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಸೋಮು ಬೆರಗಾದನು. ರವಿ ತನ್ನ ಕಲೆಯ ಮೂಲಕ ಇತರರಿಗೆ ಸಂತೋಷ ನೀಡಲು ಬಯಸಿದ್ದನೇ ಹೊರತು, ತನ್ನ ಮನೆ ಅಲಂಕರಿಸಲು ಅಲ್ಲ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು.
Moral
ವಿನಯ ಮತ್ತು ಪರರ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆ.
