ஒரு அழகான நகரத்தில் ரவி என்ற திறமையான ஓவியர் வாழ்ந்து வந்தார். ரவியின் கைவண்ணம் மிகவும் விசேஷமானது. அவர் வரைந்த வண்ணமயமான பறவைகள் மற்றும் இயற்கை காட்சிகள் பார்ப்பவர்களை மெய்சிலிர்க்க வைக்கும். ரவியின் ஓவியங்களைச் சேகரிப்பதற்காகப் பெரிய பெரிய கண்காட்சிகளும், பணக்காரர்களும் வரிசையில் நின்று காத்திருப்பார்கள்.
ஒரு நாள், ரவி தனது நண்பர்களைத் தனது சிறிய வீட்டிற்கு உணவிற்காக அழைத்தார். அந்த விருந்தில் ரவியின் பழைய நண்பன் சோமுவும் வந்திருந்தான். சோமு ரவியின் வீட்டைச் சுற்றிப் பார்த்தான். ரவியின் வீடு மிகவும் சுத்தமாகவும், அமைதியாகவும் இருந்தது. ஆனால், வீட்டின் சுவர்கள் வெறும் காலியாக இருந்தன. ஒரு சிறிய ஓவியம் கூட அங்கே இல்லை.
சோமு ஆச்சரியத்துடன் கேட்டான், "ரவி, உன்னுடைய ஓவியங்கள் உலகப்புகழ் பெற்றவை. மக்கள் அவற்றைத் தேடித் தேடி வாங்குகிறார்கள். ஆனால், உன்னுடைய சொந்த வீட்டிலேயே ஒரு ஓவியம் கூட இல்லையே? ஏன் இப்படி இருக்கிறாய்?"
ரவி புன்னகைத்துவிட்டுச் சொன்னான், "சோமு, நான் வரைந்த ஓவியங்கள் பலரது வீடுகளிலும், பெரிய அருங்காட்சியகங்களிலும் இருக்கின்றன. அவை மற்றவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியையும் அழகையும் தருகின்றன. ஆனால், அவற்றை நானே விலைக்கு வாங்கி என் சுவரில் மாட்டி வைப்பதற்குத் தேவையான அளவுக்கு நான் பெரிய பணக்காரன் இல்லை. என் கலை மற்றவர்களிடம் இருக்கும்போது நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன்."
ரவியின் இந்தத் தன்னடக்கத்தையும், தனது கலையின் மீது அவனுக்கு இருந்த உயர்ந்த நோக்கத்தையும் கண்டு சோமு வியந்து போனான். ரவி தனது பணத்திற்காகவோ அல்லது புகழுக்காகவோ வாழாமல், தனது படைப்புகள் உலகிற்குப் பயன்பட வேண்டும் என்று நினைத்தான்.
பாடம்
தன்னடக்கமும், பிறருக்குப் பயன்படும் குணமுமே ஒரு சிறந்த மனிதனின் அடையாளம்.
