ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಂದು ದಿನ, ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಅಶ್ವತ್ಥ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಒಂದು ಹಬ್ಬ ನಡೆಯಿತು. ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಸೇರಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, 'ಚುರುಕು' ಎಂಬ ಮೊಲವು ಬಹಳ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿ ಬಂದು, "ನಾನೇ ಈ ಕಾಡಿನ ಅತ್ಯಂತ ವೇಗದ ಪ್ರಾಣಿ! ನನ್ನ ಜೊತೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಲು ಯಾರಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ!" ಎಂದು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಹೇಳಿತು.
ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ 'ನಿಧಾನ' ಎಂಬ ಆಮೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ ನಕ್ಕಿತು. ಮೊಲಕ್ಕೆ ಕೋಪ ಬಂತು. "ನೀನು ಯಾಕೆ ನಗುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ? ನಿನಗೆ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಲು ಧೈರ್ಯವಿದೆಯೇ?" ಎಂದು ಮೊಲ ಕೇಳಿತು.
ಆಮೆ ಶಾಂತವಾಗಿ, "ವೇಗವೊಂದೇ ಸಾಲದು, ದೃಢನಿಶ್ಚಯವೂ ಬೇಕು. ನಿನಗೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ನಂಬಿಕೆ ಇದ್ದರೆ ನಾವೆರಗುವ ಪಂದ್ಯ ಮಾಡೋಣ," ಎಂದಿತು.
ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡವು. ಪಂದ್ಯ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು! ಮೊಲವು ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಓಡಿ ಮುಂದೆ ಹೋಯಿತು. ಆಮೆ ಮಾತ್ರ ತುಂಬಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ, ಆದರೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಸಾಗಿತು.
ಅರ್ಧ ದಾರಿ ತಲುಪಿದ ನಂತರ, ಮೊಲವು ಹಿಂದೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿತು. ಆಮೆ ಇನ್ನೂ ಬಹಳ ದೂರದಲ್ಲಿತ್ತು. "ಈ ಆಮೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರಲು ತುಂಬಾ ಸಮಯ ಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಈ ಮರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ನಿದ್ರೆ ಮಾಡೋಣ," ಎಂದು ಮೊಲ ಮಲಗಿ ನಿದ್ರಿಸಿತು.
ಆದರೆ ಆಮೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಅದು ನಿರಂತರವಾಗಿ ತನ್ನ ಗುರಿಯತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು. ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮೊಲವನ್ನು ದಾಟಿ ಆಮೆ ಮುಂದೆ ಹೋಯಿತು.
ಮೊಲವು ಎಚ್ಚರಗೊಂಡು ಓಡಿ ಬಂದಾಗ, ಆಮೆ ಈಗಾಗಲೇ ಗುರಿಯನ್ನು ತಲುಪಿ ಗೆದ್ದಿತ್ತು! ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಸೋಮಾರಿತನವು ಸೋಲಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಪಾಠವನ್ನು ಮೊಲ ಅಂದು ಕಲಿತಿತು.
Moral
ನಿರಂತರ ಪ್ರಯತ್ನ ಮತ್ತು ತಾಳ್ಮೆ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ತರುತ್ತದೆ.
