ஒரு அடர்ந்த பச்சைப்பசேல் என்ற காட்டில் பல விலங்குகள் ஒற்றுமையுடன் வாழ்ந்து வந்தன. ஒரு நாள், காட்டின் நடுவே இருந்த பெரிய ஆலமரத்தின் அடியில் ஒரு கொண்டாட்டமான சந்திப்பு நடந்தது. அங்கு வந்த விலங்குகள் அனைத்தும் மகிழ்ச்சியாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தன.
அப்போது, மின்னல் வேகத்தில் ஓடி வந்த 'சுட்டி' என்ற முயல், தன் வேகத்தைப் பற்றிப் பெருமையாகப் பேசத் தொடங்கியது. "இந்தக் காட்டில் என்னைப் போல வேகமாக ஓட யாருக்கும் முடியாது! நான் ஒரு மின்னல் போன்றவன்!" என்று திமிராகக் கத்தியது.
இதைக் கேட்ட 'மெது' என்ற ஆமை மென்மையாகச் சிரித்தது. முயல் கோபத்துடன், "ஏன் சிரிக்கிறாய்? உன்னால் என்னால் எதையும் செய்ய முடியுமா?" என்று கேட்டது. ஆமை அமைதியாக, "வேகம் மட்டுமே எல்லாவற்றையும் தீர்மானித்துவிடாது. நீ வேண்டுமானால் என்னுடன் ஒரு ஓட்டப்பந்தயத்திற்கு வரலாம்," என்று சவால் விட்டது.
விலங்குகள் அனைத்தும் ஆச்சரியத்துடன் இந்தச் சவாலை ஏற்றுக் கொண்டன. பந்தயம் தொடங்கியது! முயல் ஒரு மின்னல் போலத் தூரத்திற்குப் பறந்து சென்றது. ஆமை மெதுவாக, ஆனால் ஒருபோதும் நிற்காமல் தன் பாதையில் தொடர்ந்து நடந்தது.
பாதி தூரம் சென்றதும், முயல் திரும்பிப் பார்த்தது. ஆமை வெகு தொலைவில் மிக மெதுவாகத் தெரிந்தது. "இந்த ஆமை இங்கே வருவதற்கு இன்னும் பல மணிநேரம் ஆகும். அதுவரை இந்த நிழலில் ஒரு சிறு தூக்கம் போடலாம்," என்று நினைத்து ஒரு மரத்தடியில் படுத்து உறங்கியது.
ஆனால், ஆமை எங்கும் நிற்கவில்லை. அதன் கால்கள் சோர்வடைந்தாலும், அதன் கண்கள் இலக்கை நோக்கித் துல்லியமாக இருந்தன. தூங்கிக் கொண்டிருந்த முயலைத் தாண்டி, ஆமை மெதுவாக முன்னேறியது. முயல் விழித்துப் பார்த்தபோது, ஆமை ஏற்கனவே இலக்கை எட்டி வெற்றி பெற்றிருந்தது!
முயல் தன் தவற்றை உணர்ந்து தலைகுனிந்து நின்றது. திமிரும் சோம்பலும் ஒருவரைத் தோல்வியடையச் செய்யும் என்பதை அது அன்றே கற்றுக்கொண்டது.
பாடம்
விடாமுயற்சியும் நிதானமும் எப்போதும் வெற்றியைத் தரும்.
