ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸೋಮು ಎಂಬ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ತೋಟವಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅವನು ತುಂಬಾ ಕಂಜನನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಒಂದು ಕತ್ತೆ ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಸಣ್ಣ ಪಕ್ಷಿಗಳಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಅವನು ಅವುಗಳಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಆಹಾರ ನೀಡಿರಲಿಲ್ಲ. ತೋಟದಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಹುಲ್ಲು ಮತ್ತು ಸಣ್ಣ ಹುಳುಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವುದರ ಮೂಲಕ ಅವು ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದವು.
ಒಂದು ದಿನ, ಹಸಿವಿನಿಂದಾಗಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪಕ್ಷಿ ಸತ್ತುಹೋಯಿತು. ಸೋಮು ಆ ಪಕ್ಷಿಯನ್ನು ತೋಟದ ಹೊರಗೆ ಎಸೆದನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಕತ್ತೆಗೆ ಒಂದು ಉಪಾಯ ಹೊಳೆಯಿತು. 'ಈ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ನಾವು ಉಪಯುಕ್ತವಾಗದಿದ್ದರೆ ಹೊರಗೆ ಎಸೆಯುತ್ತಾನೆ. ನಾವು ಸತ್ತಂತೆ ನಟಿಸಿದರೆ, ಅವನು ನಮ್ಮನ್ನು ತೋಟದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಎಸೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ನಾವು ಓಡಿ ಹೋಗಬಹುದು' ಎಂದು ಕತ್ತೆ ಯೋಚಿಸಿತು.
ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ಕತ್ತೆ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಅಲುಗಾಡದೆ ಮಡಿದಂತೆ ಮಲಗಿತು. ಸೋಮು ಬಂದು ನೋಡಿದಾಗ ಕತ್ತೆ ಸತ್ತುಹೋಗಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದನು. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅವನಿಗೆ ಬೇಸರವಾಯಿತು, ಆದರೆ ನಂತರ 'ಈ ಕತ್ತೆ ಈಗ ನನಗೆ ಬೇಡ, ಇದನ್ನು ತೋಟದ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಹೂತು ಹಾಕೋಣ' ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.
ಸೋಮು ಒಂದು ಗುಂಡಿ ತೋಡಿ ಅದರೊಳಗೆ ಇಳಿದಾಗ, ಕತ್ತೆಗೆ ತನ್ನ ಅಪಾಯ ತಿಳಿಯಿತು. 'ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಹೂತು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾನೆ!' ಎಂದು ಹೆದರಿದ ಕತ್ತೆ, ತಕ್ಷಣವೇ ಓಡಿ ಬಂದು ಗುಂಡಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸೋಮುವನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆಯಿತು. ಸೋಮು ಸಮತೋಲನ ತಪ್ಪಿ ಗುಂಡಿಯೊಳಗೆ ಬಿದ್ದನು. ತಕ್ಷಣವೇ ಕತ್ತೆ ತೋಟದಿಂದ ಓಡಿ ತಪ್ಪಿತು.
Moral
ಸಮಯಪ್ರಜ್ಞೆ ಮತ್ತು ಚತುರತೆ ಅಪಾಯದಿಂದ ಪಾರು ಮಾಡುತ್ತದೆ.
