ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற ஒரு மனிதன் வாழ்ந்து வந்தான். அவனிடம் ஒரு பெரிய தோட்டம் இருந்தது. ஆனால் சோமு மிகவும் கஞ்சன். அவனிடம் இருந்த ஒரு கழுதை மற்றும் சில சிறிய பறவைகளை அவன் மிகவும் கஷ்டப்படுத்தினான். அவற்றுக்குச் சரியான உணவை அளிக்காமல், அவை தோட்டத்தில் இருக்கும் புற்களையும் சிறு பூச்சிகளையும் தின்று உயிர்வாழ வேண்டியிருந்தது.
சோமுவின் கஞ்சத்தனத்தால் அந்த விலங்குகள் மிகவும் சோர்ந்து போயிருந்தன. ஒரு நாள், சோமுவின் கவனக்குறைவால் ஒரு சிறிய பறவை இறந்துவிட்டது. சோமு அதைத் தோட்டத்திற்கு வெளியேயும் பயனற்ற ஒன்றாகவும் கருதி தூக்கி எறிந்துவிட்டான். இதைப் பார்த்த கழுதைக்கு ஒரு பயங்கரமான யோசனை தோன்றியது. 'இந்த மனிதன் எதற்கும் மதிப்பளிக்க மாட்டான். நாம் செத்தது போல நடித்தால், அவன் நம்மைத் தோட்டத்திற்கு வெளியேயும் தூக்கி எறிந்துவிடுவான். அப்போது நாம் தப்பித்து ஓடிவிடலாம்' என்று அது நினைத்தது.
அடுத்த நாள் காலை, கழுதை தரையில் அப்படியே அசையாமல் படுத்துக்கொண்டது. சோமு வந்து பார்த்தபோது, கழுதை இறந்துவிட்டதாகக் கருதி அதிர்ச்சியடைந்தான். அவனுக்குத் தன் தவறுக்காக ஒரு நிமிடம் வருத்தம் வந்தாலும், அந்த கழுதை அவனுக்கு எந்தப் பயனும் தராத ஒன்று என்று முடிவு செய்தான். அதைத் தோட்டத்திற்கு வெளியே ஒரு குழி தோண்டிப் புதைத்து, அந்த இடத்தை உரமாக்கிவிடலாம் என்று எண்ணித் தோண்டத் தொடங்கினான்.
குழி ஆழமாகத் தோண்டப்பட்டு, சோமு அதன் உள்ளே இறங்கியபோது, கழுதைக்குத் தன் ஆபத்து தெரிந்தது. 'அவன் என்னைப் புதைக்கப் போகிறான்!' என்று பயந்த கழுதை, சற்றும் யோசிக்காமல் வேகமாக ஓடி வந்து, குழிக்குள் இருந்த சோமுவின் மீது பலமாகத் தள்ளியது. சோமு நிலைதடுமாறி குழிக்குள் விழுந்தான். அந்தச் சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்தி கழுதை வேகமாகத் தோட்டத்திலிருந்து தப்பித்துத் தன்னிடம் அன்பான மற்ற விலங்குகளிடம் சென்று சேர்ந்தது.
பாடம்
தீய எண்ணம் கொண்டவர்களிடம் இருந்து தப்பிக்கத் தந்திரமும் வேகமும் அவசியம்.
