ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ರವಿ ಎಂಬ ಕಳ್ಳನಿದ್ದನು. ಅವನು ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡದೆ ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡಿ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಈ ಕಳ್ಳತನಗಳನ್ನು ತಡೆಯಲು ರಾಜನು ಒಬ್ಬ ಚತುರ ಸೇನಾಪತಿಯನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದನು. ಸೇನಾಪತಿಯು ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಾವಲು ಇರಿಸಿದಾಗ ರವಿಗೆ ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದ ಹೆದರಿದ ರವಿ, ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದ ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ಆಭರಣಗಳನ್ನು ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡಿ ಗ್ರಾಮ ಬಿಟ್ಟು ಓಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.
ಅವನು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡಿ, ಮುಖಕ್ಕೆ ಕೃತಕset ಗಡ್ಡ ಮತ್ತು ಮೀಸೆಯನ್ನು ಅಂಟಿಸಿಕೊಂಡು ಒಬ್ಬ ಸನ್ಯಾಸಿಯಂತೆ ವೇಷ ಮರೆಸಿಕೊಂಡನು. ದಣಿದ ರವಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಆಲದ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಮಲಗಿ ನಿದ್ರಿಸಿದನು. ಮರುದಿನ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಒಬ್ಬ ದೊಡ್ಡ ಸನ್ಯಾಸಿ ಎಂದು ನಂಬಿ ಪೂಜಿಸಿದರು. ರವಿಗೆ ಇದು ಒಂದು ಸುವರ್ಣಾವಕಾಶ ಎಂದು ಅನಿಸಿತು. ಅವನು ಸನ್ಯಾಸಿಯ ವೇಷದಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದು, ಜನರು ನೀಡುವ ಆಹಾರ ಮತ್ತು ಉಡುಗೊರೆಗಳಿಂದ ಸುಖವಾಗಿ ಬದುಕಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.
ಸೇನಾಪತಿಯು ಕಳ್ಳನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಬಂದಾಗ, ಹತ್ತಿರದ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಹೊಸ ಸನ್ಯಾಸಿ ಬಂದಿರುವುದು ಮತ್ತು ಜನರಿಗೆ ಬಹಳ ಪ್ರಿಯರಾಗಿರುವುದು ತಿಳಿಯಿತು. ಸನ್ಯಾಸಿಯ ವೇಷದಲ್ಲಿರುವವನನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಹಿಡಿದರೆ ಜನರಿಗೆ ಕೋಪ ಬರಬಹುದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದ ಸೇನಾಪತಿ, ಒಂದು ಉಪಾಯ ಮಾಡಿದನು.
ಸೇನಾಪತಿಯು ಒಬ್ಬ ಭಕ್ತನಂತೆ ಬಂದು, 'ಸ್ವಾಮಿ, ನೀವು ಕಳೆದ ಬಾರಿ ನನ್ನ ಕಳೆದುಹೋದ ಚಿನ್ನದ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಮಾಟ-ಮಂತ್ರದಿಂದ ತಂದುಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಧನ್ಯವಾದಗಳು!' ಎಂದು ಸಭೆಯ ಮುಂದೆ ಹೇಳಿದನು. ಜನರು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟರು. ಆಗ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಸೈನಿಕ ಭಕ್ತನಂತೆ ಬಂದು, 'ಸ್ವಾಮಿ, ನಮ್ಮ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಚಿನ್ನದ ದೀಪ ಕಳೆದುಹೋಗಿದೆ, ಅದನ್ನು ಮರಳಿ ತಂದುಕೊಡಿ!' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ರವಿಗೆ ತುಂಬಾ ಭಯವಾಯಿತು. ತಾನು ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡಿದ ದೀಪವನ್ನು ತಾನೇ ಮಂತ್ರದಿಂದ ತಂದೆ ಎಂದು ತೋರಿಸಲು ಅವನು ತನ್ನ ಗುಡಿಸಲಿನಿಂದ ಕಳಪೆಯಾದ ದೀಪವನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟನು. ಜನರೆಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು ಹೊಗಳುತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಸೇನಾಪತಿಯ ಸೈನಿಕನು ಆ ದೀಪವನ್ನು ನೋಡಿ ಅದು ಕಳ್ಳತನವಾದ ದೀಪವೇ ಎಂದು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಂಡನು.
ಸೇನಾಪತಿಯು ರವಿಯ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಅವನ ಕೃತಕ ಗಡ್ಡವನ್ನು ಎಳೆದನು. ಗಡ್ಡ ಕೈಗೆ ಬಂದಾಗ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ರವಿ ಕಳ್ಳನೆಂದು ತಿಳಿಯಿತು. ಸೈನಿಕರು ಅವನನ್ನು ಬಂಧಿಸಿದರು. ಸೇನಾಪತಿಯು ಜನರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದನು, 'ಕೇವಲ ವೇಷ ನೋಡಿ ಯಾರನ್ನೂ ನಂಬಬೇಡಿ.' ಜನರು ತಮ್ಮ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತು ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿದರು.
Moral
ವೇಷ ನೋಡಿ ಯಾರನ್ನೂ ನಂಬಬೇಡಿ; ಸತ್ಯ ಯಾವಾಗಲೂ ಬಯಲಾಗುತ್ತದೆ.
