ஒரு காலத்தில், ஒரு சிறிய கிராமத்தில் வேலையில்லாமல் சுற்றித் திரிந்த ரவி என்ற ஒருவன் இருந்தான். அவனுக்குத் திருடுவது மட்டுமே வேலையாக இருந்தது. மற்றவர்களின் பொருட்களைத் திருடிவிட்டு, அந்தப் பணத்தில் கிடைக்கும் உணவை உண்டுத் தப்பித்து வாழ்வது அவனுக்குப் பழகிப்போயிருந்தது.
ஒருமுறை, அந்தப் பகுதியில் திருட்டுகள் அதிகரித்ததைக் கண்ட மன்னர், ஒரு புத்திசாலியான தளபதியை அங்கு நியமித்தார். தளபதி வந்தவுடன், கிராமத்தின் எல்லாப் பகுதிகளிலும் பாதுகாப்புப் படையினரை நிறுத்தினார். இதனால் ரவிக்குத் திருடவே முடியாமல் போனது. பயந்துபோன ரவி, ஒரு முடிவு எடுத்தான். 'இப்படியே இருந்தால் சிக்கிக் கொள்வேன், அதனால் ஒரே அடியாக நிறையப் பொருட்களைத் திருடிவிட்டு இந்த ஊரை விட்டுத் தப்பித்துவிடலாம்' என்று நினைத்தான்.
அவன் ஒரு பெரிய கோவிலில் இருந்த பொன்னரங்கையும், விலையுயர்ந்த சிலைகளையும் திருடினான். போலீஸ் பிடிப்பதற்கு முன், ஒரு முதிய துறவி போலத் தோற்றமளிக்கத் தனது முகத்தில் செயற்கையான தாடி மற்றும் மீசையை ஒட்டிக்கொண்டான். திருடிய பொருட்களுடன் வேகமாக ஒரு அடர்ந்த காட்டுப் பகுதிக்குச் சென்றான். களைப்பினால் ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் அடியில் அமர்ந்து தூங்கிவிட்டான்.
மறுநாள் காலை, அந்தத் துறவி வேடத்தில் இருந்த ரவியைப் பார்த்த கிராம மக்கள், அவர் ஒரு பெரிய ஞானி என்று நினைத்து வணங்கினர். 'ஐயா, எங்களுக்கு ஆசிர்வாதம் செய்யுங்கள்!' என்று மக்கள் கூட்டமாக வந்தனர். ரவிக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது. 'அடடா! திருடத் தேவையில்லை, இவ்வளவு எளிதாகப் புகழும் உணவும் கிடைக்குமே!' என்று எண்ணி, அந்தத் துறவி வேஷத்திலேயே இருக்க முடிவு செய்தான். மக்கள் கொண்டு வந்த உணவையும் பரிசுகளையும் பெற்றுக்கொண்டு, அந்த மரத்தடியில் ஒரு சிறிய குடிசையைக் கட்டிக்கொண்டு வாழ்ந்தான்.
இதற்கிடையில், தளபதி திருடனைத் தேடிக்கொண்டிருந்தார். திருட்டுகள் நின்றுவிட்டதைக் கவனித்த தளபதிக்கு, திருடன் வேறு ஊருக்குச் சென்றுவிட்டான் என்று தோன்றியது. ஆனால், பக்கத்து கிராமத்தில் ஒரு புதிய துறவி வந்துள்ளதும், அவருக்குப் பெரிய கூட்டம் கூடுவதும் அவரது காதுகளுக்குச் சென்றது.
தளபதி தன் வீரர்களைப் பயணிகள் போலத் தயார் செய்து, அந்தத் துறவியைச் சோதிக்கச் சென்றார். ரவி ஒரு துறவி என்று மக்கள் நம்புவதைத் தெரிந்து கொண்ட தளபதி, நேரடியாகக் கைது செய்தால் மக்கள் கோபப்படுவார்கள் என்று உணர்ந்தார். எனவே, ஒரு தந்திரம் செய்தார்.
தளபதி கூட்டத்தில் ஒரு பக்தராகச் சேர்ந்தார். 'ஐயா, நான் ஏற்கனவே உங்களிடம் ஆசிர்வாதம் பெற்றேன். ஆனால், என் வீட்டில் இருந்த ஒரு புனிதமான தங்கக் குடத்தை நீங்கள் மந்திரம் செய்து மீட்டுத் தந்தீர்கள். அந்தப் பெருமையை மற்றவர்களுக்கும் சொல்ல வேண்டும் என்று வந்தேன்!' என்று உரக்கச் சொன்னார்.
மக்கள் ஆச்சரியப்பட்டனர். உடனே, மறைவில் இருந்த மற்றொரு வீரர், 'ஐயா, நம் கிராமக் கோவிலில் இருந்த பொன்னாலான விளக்கு காணாமல் போனது, அதைத் தேடித் தாருங்கள்!' என்று கேட்டார்.
ரவிக்குத் தலை சுற்றியது. 'ஐயோ! இப்போது என்ன செய்வது? அந்தப் பொன் விளக்கை நான் தான் திருடி மறைத்து வைத்தேன். இப்போது அதைத் தேடித் தரவில்லை என்றால், நான் ஒரு ஏமாற்றுக்காரன் என்று தெரிந்துவிடும்' என்று பயந்தான். பயத்தினால், தான் மறைத்து வைத்திருந்த அந்தத் தங்க விளக்கை எடுத்துக்கொண்டு, மந்திரம் செய்வது போல நடித்துக் கொண்டு வெளியே வந்தான்.
மக்கள் அனைவரும் ரவியைப் புகழ்ந்தனர். ஆனால், அந்தத் தங்க விளக்கைச் சோதித்துப் பார்த்த தளபதியின் வீரர், அது தான் காணாமல் போன விளக்கு என்பதை உறுதி செய்தார். தளபதி ரவியின் அருகில் சென்று, 'ஐயா, உங்கள் ஆசிர்வாதம் பெரியது!' என்று சொல்லிக்கொண்டே, ரவியின் முகத்தில் இருந்த போலித் தாடியைப் பிடித்து இழுத்தார். அது அப்படியே கழன்று விழுந்தது!
'திருடன்! திருடன்!' என்று மக்கள் கத்தினர். ரவி தப்பிக்க முயன்றான், ஆனால் வீரர்கள் அவனைச் சூழ்ந்து கொண்டனர். தளபதி மக்களைப் பார்த்து, 'யாரையும் ஆராயாமல், வேடம் போடுபவர்களை எளிதில் நம்பிவிடாதீர்கள். இது உங்கள் அறியாமை' என்று அறிவுரை கூறினார். மக்கள் தங்கள் தவறை உணர்ந்து தலை குனிந்தனர்.
பாடம்
அறிவில்லாமல் யாரையும் நம்பிவிடக் கூடாது; உண்மை எப்போதும் வெளிப்படும்.
