ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ನಗರದಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾದ ಕಲಾ ಮ್ಯೂಸಿಯಂ ಇತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಕೊಠಡಿಯಿತ್ತು; ಆ ಕೊಠಡಿಯ ಗೋಡೆಗಳು, ನೆಲ ಮತ್ತು ಮೇಲ್ಛಾವಣಿ ಎಲ್ಲವೂ ಹೊಳೆಯುವ ಕನ್ನಡಿಗಳಿಂದ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಆ ಕೊಠಡಿಯೊಳಗೆ ಹೋದರೆ ನಮಗೆ ನಮ್ಮದೇ ನೂರಾರು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
ಒಂದು ದಿನ ಸಂಜೆ, ಮ್ಯೂಸಿಯಂನ ಕಾವಲುಗಾರನು ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಹೋಗುವಾಗ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಬೀಗಲು ಮರೆತನು. ಆ ಬಾಗಿಲಿನ ಮೂಲಕ, ಆಹಾರ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ನಾಯಿ ಒಳಗೆ ಬಂದಿತು.
ಆ ನಾಯಿ ಕನ್ನಡಿಯ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಗಾಬರಿಯಾಯಿತು. ತನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ಅದೆಷ್ಟೋ ನಾಯಿಗಳು ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ಅದು ಕಂಡಿತು. ತನಗೆ ತಾನೇ ಭಯವಾಯಿತು. ತನ್ನನ್ನು ಕಾಡಲು ಬಂದ ಶತ್ರುಗಳೇ ಇವು ಎಂದು ಅದು ಭಾವಿಸಿತು.
ತನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆ ನಾಯಿ ಜೋರಾಗಿ ಬೊಗಳುತೊಡಗಿತು ಮತ್ತು ಆ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಗಳ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತು. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಕನ್ನಡಿಯ ಮೇಲೆ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದಾಗಲೂ ಅದಕ್ಕೆ ನೋವಾಯಿತು. ಆದರೆ, ಆ ಭಯ ಮತ್ತು ಗೊಂದಲದಿಂದಾಗಿ ಅದು ನಿಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲ. ಪದೇ ಪದೇ ಕನ್ನಡಿಯ ಗೋಡೆಗಳಿಗೆ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ, ಕೊನೆಗೆ ಆ ನೋವು ಮತ್ತು ಸುಸ್ತಿನಿಂದ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರಾಣ ಬಿಟ್ಟಿತು.
ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಬಂದಾಗ ಆ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕಂಡು ದುಃಖಿತರಾದರು. ಆ ನಾಯಿ ಯಾರನ್ನೂ ಹೊಡೆದಾಡಲು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ತನ್ನದೇ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವನ್ನು ಶತ್ರುವೆಂದು ತಿಳಿದು ಹೋರಾಡಿ ಸೋತುಹೋಯಿತು ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು.
Moral
ಗೊಂದಲದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾವು ತೋರುವ ಅತಿಯಾದ ಕೋಪ ನಮಗೇ ಹಾನಿಕಾರಕವಾಗುತ್ತದೆ.
