ஒரு பெரிய நகரத்தில் ஒரு நவீன கலைக் கண்காட்சி மையம் இருந்தது. அங்கு ஒரு விசித்திரமான அறை இருந்தது; அந்த அறையின் சுவர்கள், தரை மற்றும் கூரை என அனைத்தும் பளபளப்பான கண்ணாடிகளால் ஆனவை. அந்த அறைக்குள் நுழைந்தால், ஒரு மனிதன் தன்னைச் சுற்றியே பல உருவங்களாகப் பார்ப்பது போல இருக்கும்.
ஒரு நாள் மாலை, அந்த அருங்காட்சியகத்தின் பாதுகாப்பாளர் வேலையை முடித்துவிட்டுச் செல்லும் போது, ஒரு சிறிய கதவு சரியாகப் பூட்டப்படவில்லை என்பதை கவனிக்கவில்லை. அந்தச் சிறிய இடைவெளியைப் பயன்படுத்தி, ஒரு வழித் தெரியாமல் தவித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு நாய் உள்ளே நுழைந்தது.
அந்த நாய் மெல்ல நடந்து கண்ணாடி அறைக்குள் வந்தது. திடீரென்று, அது தன்னைச் சுற்றிப் பல நாய்கள் நிற்பதைக் கண்டது. அது பயந்து பின்வாங்கியது, ஆனால் ஒவ்வொரு முறை நகர்ந்த போதும், அந்த உருவங்களும் அதனுடன் நகர்ந்தன. அந்த நாய் தன்னைத் தாக்க வந்த எதிரிகள் என்று நினைத்து பயந்து போனது.
தன் பயத்தைப் போக்க, அது ஆக்ரோஷமாக குரைக்கவும், அங்கிருக்கும் உருவங்களை நோக்கி பாயவும் முயற்சி செய்தது. கண்ணாடியில் தன் உருவத்தை அது மோதியபோது, அது வலித்தது. ஆனால், அந்த நாய் தன் கோபத்தையும் பயத்தையும் கட்டுப்படுத்தாமல், மீண்டும் மீண்டும் அந்தப் பளபளப்பான சுவர்களில் மோதியது. இறுதியில், அந்தத் தடுமாற்றமும் வலியும் அந்தச் சிறிய உயிரைக் காயப்படுத்தி, அங்கேயே உயிரிழக்கச் செய்தது.
மறுநாள் காலை, அருங்காட்சியகத்திற்கு வந்த ஊழியர்கள் அந்தச் சோகமான காட்சியைப் பார்த்தனர். அந்த நாய் ஏன் அப்படிச் செய்தது என்பதை அவர்கள் மெல்லப் புரிந்துகொண்டனர். அது தன்னைத் தாக்க வந்த எதிரிகளிடம் போராடியது அல்ல; மாறாக, தன்னால் ஏற்பட்ட குழப்பத்தையே அது எதிரியாகக் கருதி போராடியது.
பாடம்
நம்முடைய தேவையற்ற கோபமும், குழப்பமும் நமக்கே எதிரியாக மாறி நம்மை அழித்துவிடும்.
