ಅರ್ಜುನ್ ಒಬ್ಬ ಅದ್ಭುತ ಓಟಗಾರನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ವೇಗವನ್ನು ನೋಡಿ ಎಲ್ಲರೂ ಬೆರಗಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ಶಾಲೆಯ ಮುಖ್ಯ ಓಟದ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಅವಕಾಶ ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ತರಬೇತುದಾರರು ಯಾವಾಗಲೂ ಇತರ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಅರ್ಜುನನ ತಂದೆ ದೃಷ್ಟಿಹೀನರಾಗಿದ್ದರು. ಆದರೂ, ಅರ್ಜುನನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುವಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅವರು ಟ್ರ್ಯಾಕ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅರ್ಜುನನ ಪಾದಗಳ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವರು ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. 'ಮಗನೇ, ನಿನ್ನ ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ಒಂದು ಹೊಸ ಶಕ್ತಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದೆ,' ಎಂದು ಅವರು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.
ಒಂದು ದಿನ ಅರ್ಜುನನ ತಂದೆ ತೀರಿಹೋದರು. ಈ ನೋವು ಅರ್ಜುನನನ್ನು ತುಂಬಾ ಕುಗ್ಗಿಸಿತು. ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಅವನು ಮತ್ತೆ ಶಾಲೆಯ ಮೈದಾನಕ್ಕೆ ಬಂದನು. ಅಂದು ರಾಜ್ಯ ಮಟ್ಟದ ದೊಡ್ಡ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಿತ್ತು. ಅರ್ಜುನನ ಮುಖದಲ್ಲಿನ ದುಃಖವನ್ನು ಕಂಡು ತರಬೇತುದಾರರು, 'ಅರ್ಜುನ್, ನೀನು ಇಂದು ಸರಿಯಾದ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಇವತ್ತು ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಬೇಡ,' ಎಂದರು.
ಆದರೆ ಅರ್ಜುನನು ವಿನಯದಿಂದ, 'ಸರ್, ದಯವಿಟ್ಟು ಇಂದು ನನಗೆ ಓಡಲು ಅವಕಾಶ ಕೊಡಿ,' ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡನು. ತರಬೇತುದಾರರು ಒಪ್ಪಿದರು.
ಸ್ಪರ್ಧೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾದಾಗ, ಅರ್ಜುನನು ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಓಡಿದನು. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಹಿಂದಿಕ್ಕಿ ಅವನು ಮೊದಲ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದನು. ಮೈದಾನದಲ್ಲಿದ್ದವರೆಲ್ಲರೂ ಅವನ ವೇಗವನ್ನು ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾದರು.
ಗೆದ್ದ ನಂತರ ಗೆಳೆಯರು ಕೇಳಿದರು, 'ಅರ್ಜುನ, ಇವತ್ತು ನೀನು ಇಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿದ್ದು ಹೇಗೆ?'
ಅರ್ಜುನನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿತ್ತು. ಅವನು ಹೇಳಿದನು, 'ನನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಕಣ್ಣು ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನನ್ನ ಓಟದ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳಲು ಅವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಇಂದು ನನ್ನ ಜೊತೆಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಈ ಗೆಲುವಿನ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವರು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷಪಡಲಿ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಆಸೆ. ಆ ಆಸೆಯೇ ಇಂದು ನನ್ನನ್ನು ಇಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿಸಿತು.'
Moral
ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರ ಕನಸುಗಳನ್ನು ನನಸು ಮಾಡುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಸಾಧನೆ.
