ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅರ್ಜುನ್ ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದಾಗಿನಿಂದ ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವವರೆಗೆ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಮೊಬೈಲ್ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆಯೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದವು. ಆಟವಾಡಲು ಅಥವಾ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಲು ಅವನಿಗೆ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ.
ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಅರ್ಜುನ್ ತಂದೆಗೆ ತುಂಬಾ ಚಿಂತೆಯಾಯಿತು. ಅರ್ಜುನ್ನ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಅವರು ಅವನ ಅಜ್ಜನ ಬಳಿ ಸಹಾಯ ಕೇಳಿದರು. ಮರುದಿನ ತಂದೆ ಅರ್ಜುನ್ನನ್ನು ಅಜ್ಜನ ತೋಟಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು.
"ಅರ್ಜುನ್, ಬಾ! ನಾವು ತೋಟದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ನಡೆಯೋಣ," ಅಜ್ಜ ನಗುನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು.
ಅವರು ತೋಟದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಹೋಗುವಾಗ ದಾರಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಳೆ ಬೆಳೆದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡರು. "ಅರ್ಜುನ್, ಆ ಸಣ್ಣ ಕಳೆಯನ್ನು ಎಳೆದು ತೆಗೆ," ಅಜ್ಜ ಹೇಳಿದರು.
ಅರ್ಜುನ್ ನಗುತ್ತಾ ಸುಲಭವಾಗಿ ಆ ಸಣ್ಣ ಕಳೆಯನ್ನು ಎಳೆದು ತೆಗೆದನು. "ಇದು ತುಂಬಾ ಸುಲಭ ಅಜ್ಜ," ಎಂದು ಅರ್ಜುನ್ ಹೇಳಿದನು.
ಅವರು ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ನಡೆದ ನಂತರ, ಒಂದು ಗಟ್ಟಿಮುಟ್ಟಾದ ಸಣ್ಣ ಗಿಡದ ಹತ್ತಿರ ಬಂದರು. ಅದರ ಬೇರುಗಳು ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದವು. "ಈಗ ಈ ಗಿಡವನ್ನು ಎಳೆದು ತೆಗೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸು," ಅಜ್ಜ ಹೇಳಿದರು.
ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹಾಕಿ ಆ ಗಿಡವನ್ನು ಎಳೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟರೂ ಆ ಗಿಡ ಅಲುಗಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ.
ಅಜ್ಜ ಅರ್ಜುನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಹೇಳಿದರು, "ಅರ್ಜುನ್, ಆ ಸಣ್ಣ ಕಳೆ ನಿನ್ನ ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪುಗಳಿದ್ದಂತೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಸರಿಪಡಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಈ ಮೊಬೈಲ್ ನೋಡುವ ಅಭ್ಯಾಸವು ಈ ಗಿಡದ ಬೇರುಗಳಂತೆ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಇಳಿಯುತ್ತಿದೆ. ಈಗಲೇ ಇದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸದಿದ್ದರೆ, ಮುಂದೆ ಇದನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವುದು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ."
ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡನು ಮತ್ತು ಮೊಬೈಲ್ ನೋಡುವುದನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.
