ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கவின் மிகவும் சுட்டிப்பையன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது. காலையில் எழுந்ததிலிருந்து இரவு தூங்கும் வரை அவன் கையில் எப்போதும் ஒரு கருப்புத் திரை கொண்ட மின்னணு சாதனம் இருக்கும். விளையாடவோ, நண்பர்களுடன் பேசவோ அவனுக்குத் தோன்றாது. அவன் கண்கள் எப்போதும் அந்தச் சிறிய திரையிலேயே மூழ்கியிருக்கும். இதைப் பார்த்த அவனது தந்தை மிகுந்த கவலை அடைந்தார்.
கவினின் பழக்கத்தை மாற்ற ஒரு வழி என்று நினைத்த தந்தை, அவனது தாத்தாவிடம் உதவி கேட்டார். அடுத்த நாள் விடுமுறை நாளில், தந்தை கவினைத் தாத்தாவின் தோட்டத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். தாத்தா ஒரு புன்னகையுடன் கவினைத் தன் அருகில் அழைத்தார்.
"கவின், வா! நாம் இன்று தோட்டத்தைச் சுற்றிப் பார்ப்போம்," என்றார் தாத்தா.
இருவரும் மெதுவாகத் தோட்டத்தின் வழியாக நடந்து சென்றனர். வழியில் ஒரு சிறிய புல் செடியைக் கண்டனர். "கவின், அந்தச் சிறிய புல்லை மட்டும் மெதுவாகப் பிடுங்கிப் பார்," என்றார் தாத்தா.
கவின் சிரித்துக்கொண்டே அந்தச் சிறிய புல்லை ஒரு நொடியில் பிடுங்கித் தள்ளினான். "இது ரொம்ப எளிது தாத்தா!" என்று கவின் கூறினான்.
சிறிது தூரம் சென்றதும், தாத்தா ஒரு பெரிய வேப்ப மரத்தின் குட்டையான செடியைக் காட்டினார். அதன் வேர்கள் மண்ணிற்குள் மிகவும் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தன. "இப்போது இந்தச் செடியை பிடுங்க முயற்சி செய்," என்றார் தாத்தா.
கவின் முழு பலத்தையும் திரும்புனாகச் செலுத்தினான். அவன் கைகள் வழுக்கின, முகம் சிவந்தது, ஆனால் அந்தச் செடி அசையவே இல்லை. அவனால் அதை எவ்வளவோ முயன்றும் பிடுங்க முடியவில்லை.
தாத்தா கவினின் தோளில் கை வைத்துப் பேசத் தொடங்கினார். "கவின், அந்தச் சிறிய புல்லைப் போல உன் தவறான பழக்கங்கள் இப்போது சிறியதாகத் தெரியலாம். அவற்றை எளிதாகத் திருத்திக் கொள்ளலாம். ஆனால், நீ இந்தத் திரையில் நேரத்தைச் செலவிடும் விதம், ஒரு பெரிய மரத்தின் வேரைப் போல உன் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்துவிடும். பிறகு நீ மாற நினைத்தால், அது மிகவும் கடினமாகிவிடும்."
பாடம்
தவறுகள் சிறியதாக இருக்கும்போதே அவற்றைச் சரிசெய்து கொள்வது சிறந்தது.
