ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു ബാലൻ താമസിച്ചിരുന്നു. അർജുൻ മിടുക്കനായ കുട്ടിയായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന് ഒരു മോശം ശീലമുണ്ടായിരുന്നു. രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുന്നത് മുതൽ രാത്രി ഉറങ്ങുന്നത് വരെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഒരു ചെറിയ സ്ക്രീനിലായിരുന്നു. കളിക്കാനോ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം സമയം ചെലവഴിക്കാനോ അവന് താൽപ്പര്യമില്ലായിരുന്നു.
ഇത് കണ്ട് അർജുന്റെ അച്ഛൻ വല്ലാതെ വിഷമിച്ചു. അർജുന്റെ സ്വഭാവം മാറ്റാൻ അദ്ദേഹം അവന്റെ മുത്തച്ഛന്റെ സഹായം തേടി. അടുത്ത ദിവസം അച്ഛൻ അർജുനെ മുത്തച്ഛന്റെ തോട്ടത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
"അർജുൻ, വാ! നമുക്ക് ഇന്ന് തോട്ടത്തിലൂടെ ഒന്ന് നടക്കാം," മുത്തച്ഛൻ സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അവർ നടന്നുപോകുമ്പോൾ വഴിയിൽ വളരെ ചെറിയൊരു പുല്ല് കണ്ടു. "അർജുൻ, ആ ചെറിയ പുല്ല് ഒന്ന് പിഴുതെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കൂ," മുത്തച്ഛൻ പറഞ്ഞു.
അർജുൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വളരെ എളുപ്പത്തിൽ ആ പുല്ല് പിഴുതെടുത്തു. "ഇത് വളരെ എളുപ്പമാണല്ലോ മുത്തച്ഛാ!" അവൻ പറഞ്ഞു.
അല്പം കൂടി മുന്നോട്ട് നടന്നപ്പോൾ അവർ ഒരു വലിയ ചെടിയുടെ അടുത്തെത്തി. അതിന്റെ വേരുകൾ മണ്ണിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയിരുന്നു. "ഇനി ഈ ചെടി ഒന്ന് പിഴുതെടുക്കാൻ നോക്കൂ," മുത്തച്ഛൻ പറഞ്ഞു.
അർജുൻ തന്റെ സർവ്വ ശക്തിയും ഉപയോഗിച്ച് ആ ചെടി പിഴുതെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവൻ വല്ലാതെ കഷ്ടപ്പെട്ടുവെങ്കിലും ആ ചെടി അനങ്ങാൻ പോലും തയ്യാറായില്ല.
മുത്തച്ഛൻ അർജുന്റെ അരികിൽ വന്നിരുന്നു പറഞ്ഞു, "അർജുൻ, ആ ചെറിയ പുല്ല് നിന്റെ ചെറിയ തെറ്റുകളെപ്പോലെയാണ്. അവയെ എളുപ്പത്തിൽ മാറ്റാൻ കഴിയും. എന്നാൽ നിന്റെ ഈ ഫോൺ ശീലം ആ വലിയ ചെടിയുടെ വേരുകളെപ്പോലെയാണ്. അത് നിന്റെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ പതിയുകയാണ്. ഇപ്പോൾ തന്നെ അത് മാറ്റിക്കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ, പിന്നീട് അത് മാറ്റുക എന്നത് വളരെ പ്രയാസകരമായിരിക്കും."
അർജുന് തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലായി. അവൻ ഫോൺ ഉപയോഗിക്കുന്നത് കുറയ്ക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
Moral
തെറ്റുകൾ ചെറുതായിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ അവ തിരുത്തുന്നത് നല്ലതാണ്.
