ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸೋಮು ಎಂಬ ರೈತ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಮನೆಯ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮಾವಿನ ತೋಟವಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಮಾವಿನ ಮರವಿತ್ತು. ಸೋಮು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಆ ಮರದಿಂದ ಕೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಸಿಹಿಯಾದ ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಮರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು ಅವನಿಗೆ ಇಂದಿಗೂ ಹಸಿರಾಗಿದೆ. ಆ ಮರ ಅವನಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಗೆಳೆಯನಂತಿತ್ತು.
ಕಾಲಗಳು ಉರುಳಿದವು. ಸೋಮು ಈಗ ವಯಸ್ಸಾದವನು. ಆ ಮರವು ಹಣ್ಣು ನೀಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿತ್ತು. ಅದರ ದೊಡ್ಡ ಕೊಂಬೆಗಳು ತೋಟದ ಇತರ ಸಣ್ಣ ಗಿಡಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತಿರುವಂತೆ ಸೋಮುಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. "ಈ ಮರ ಈಗ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯೋಜನ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಜಾಗವನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಇದನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಹೊಸ ಗಿಡಗಳನ್ನು ನೆಡಬಹುದು" ಎಂದು ಅವನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.
ಒಂದು ದಿನ ಸೋಮು ಕೊಡಲಿಯೊಂದಿಗೆ ಮರವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಲು ಬಂದನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಮರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಭಯದಿಂದ "ಅಯ್ಯೋ, ನಮ್ಮ ಮನೆಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಬೇಡಿ!" ಎಂದು ಕಿರುಚಿದವು. ಅಳಿಲುಗಳು ಮರದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬಂದು "ನಾವು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು? ದಯವಿಟ್ಟು ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಡಬೇಡಿ" ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡವು.
ಆದರೆ ಸೋಮು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಮರವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿದಾಗ, ಮರದ ಒಂದು ಬಿರುಕಿನಿಂದ ಒಂದು ಹನಿ ಜೇನುತುಪ್ಪ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿತು. ಸೋಮು ಅದನ್ನು ರುಚಿ ನೋಡಿದನು. ಆ ಜೇನಿನ ಸಿಹಿ ಅವನಿಗೆ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ತರಿಸಿತು. ಆ ಮರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ತಾನು ಕಳೆದ ಸುಂದರ ಕ್ಷಣಗಳು ಅವನ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಬಂದವು.
ಆಗ ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು, ಈ ಮರವು ಹಣ್ಣು ನೀಡದಿದ್ದರೂ, ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಪಕ್ಷಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯ ತಾಣವಾಗಿದೆ ಎಂದು. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತನಗೆ ನೆರವಾದ ಮರವು ಇಂದು ಇತರ ಜೀವಗಳಿಗೆ ಜೀವನಾಡಿಯಾಗಿದೆ. "ನಾನು ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು ಮಾಡಲು ಹೊರಟಿದ್ದೆ!" ಎಂದು ಅವನು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಟ್ಟನು. ಅವನು ಕೊಡಲಿಯನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಎಸೆದು, ಮರವನ್ನು ಉಳಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.
Moral
ಯಾವುದೇ ವಸ್ತು ಅಥವಾ ಜೀವವು ವ್ಯರ್ಥವಲ್ಲ; ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಮಹತ್ವವಿದೆ.
