സമാധാനപരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ സോമു എന്ന കർഷകൻ താമസിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീടിന് പിന്നിൽ ഒരു വലിയ മാന്തോട്ടമുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ വളരെ പഴയൊരു മാവുണ്ടായിരുന്നു. സോമു ചെറുപ്പമായിരുന്നപ്പോൾ ആ മാവിൽ നിന്ന് പറിച്ചെടുത്ത മധുരമുള്ള മാമ്പഴങ്ങളുടെ രുചി ഇന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ നാവിലുണ്ട്. ആ മരത്തിന്റെ തണലിൽ കളിച്ചു വളർന്ന സോമുവിന് ആ മരം ഒരു സുഹൃത്തിനെപ്പോലെയായിരുന്നു.
കാലം കടന്നുപോയി. സോമു പ്രായമായി, മാവും പ്രായമായി. മരം പഴം നൽകുന്നത് നിർത്തി. അതിന്റെ വലിയ ശാഖകൾ തോട്ടത്തിലെ മറ്റ് ചെടികളുടെ വളർച്ചയെ തടയുന്നതായി സോമുവിന് തോന്നി. "ഈ മരം ഇപ്പോൾ ഒന്നിനും കൊള്ളില്ല, വെറുതെ സ്ഥലം കളയുകയാണ്," അദ്ദേഹം ചിന്തിച്ചു. "ഇത് വെട്ടിമാറ്റിയാൽ പുതിയ ചെടികൾ നടാം."
ഒരു ദിവസം സോമു ഒരു കോടありയുമായി മരം വെട്ടാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഇത് കണ്ട പക്ഷികൾ ഭയന്നുപോയി. "അയ്യോ, ഞങ്ങളുടെ വീട് വെട്ടിക്കളയല്ലേ!" എന്ന് കുയിലുകൾ കരഞ്ഞുവിളിച്ചു. അണ്ണാന്മാർ മരത്തിൽ നിന്നും താഴേക്ക് ഓടിവന്നു, "ഞങ്ങൾ എവിടെ പോകും? ദയവായി ഞങ്ങളെ സഹായിക്കൂ!" എന്ന് അപേക്ഷിച്ചു.
പക്ഷേ സോമു അത് കേട്ടില്ല. അദ്ദേഹം മരം വെട്ടാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, മരത്തിന്റെ ഒരു വിടവിലൂടെ ഒരു തുള്ളി തേൻ താഴേക്ക് വീണു. സോമു അത് രുചിച്ചു നോക്കി. ആ തേനിന്റെ മധുരം അദ്ദേഹത്തിന് തന്റെ കുട്ടിക്കാലം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. ആ മരത്തിന്റെ തണലിൽ കളിച്ചതും, ആ പഴങ്ങൾ കഴിച്ചതും എല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു.
അപ്പോൾ അദ്ദേഹം ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കി. മരം പഴങ്ങൾ തരുന്നില്ലെങ്കിലും, അത് അനേകം പക്ഷികൾക്കും മൃഗങ്ങൾക്കും വീടാണ്. ഒരു കാലത്ത് തനിക്ക് തണലും ഭക്ഷണവും നൽകിയ മരം ഇന്ന് മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവനാണെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അദ്ദേഹം തന്റെ തെറ്റ് തിരുത്തി, മരം വെട്ടാനുള്ള തീരുമാനം ഉപേക്ഷിച്ചു. ആ മരം ഇന്നും പക്ഷികളുടെ സ്വർഗ്ഗമായി നിലകൊള്ളുന്നു.
Moral
ലോകത്ത് ഒന്നിനും പ്രയോജനമില്ല എന്ന് കരുതരുത്; ഓരോന്നിനും അതിന്റേതായ മൂല്യമുണ്ട്.
