ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற விவசாயி வாழ்ந்து வந்தார். அவருடைய வீட்டின் பின்புறம் ஒரு பெரிய மாந்தோப்பு இருந்தது. அதில் ஒரு மிகப் பழமையான மாமரம் இருந்தது. சோமு சிறுவனாக இருந்தபோது, அந்த மாமரத்தில் இருந்து பறித்துச் சாப்பிட்ட இனிப்பான மாம்பழங்களின் சுவை இன்றும் அவர் நினைவில் இருந்தது. அந்த மரத்தின் குளிர்ந்த நிழலில் அமர்ந்து தான் அவர் பல நண்பர்களுடன் விளையாடியிருப்பார். அந்த மரம் அவருக்கு ஒரு உயிர் நண்பனைப் போலத் தெரிந்தது.
காலங்கள் உருண்டோடின. சோமு இப்போது வயதானவர். அந்த மாமரம் இப்போது பழம் தருவதை நிறுத்திவிட்டது. அதன் கிளைகள் மிகவும் பெரிதாகி, தோட்டத்தின் மற்ற செடிகளுக்கு நிழல் தந்து அவற்றின் வளர்ச்சியைத் தடுத்தது போல சோமுவுக்குத் தோன்றியது. "இந்த மரம் இப்போது எந்தப் பயனும் தருவதில்லை, இடத்தை மட்டும் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இதை வெட்டிவிட்டால் புதிய செடிகளை வளர்க்கலாம்" என்று அவர் முடிவு செய்தார்.
ஒரு காலை வேளையில், சோமு ஒரு பெரிய கோடரியை எடுத்துக்கொண்டு மரத்தை வெட்டச் சென்றார். இதைப் பார்த்த மரத்தில் வசித்து வந்த குயில்கள் பயந்து போய், "ஐயா, தயவுசெய்து இந்த மரத்தை வெட்டாதீர்கள்! இதுதான் எங்கள் வீடு" என்று கீச்சிட்டன. மரத்தின் இடுக்குகளில் வசித்து வந்த அணில்கள் ஓடி வந்து, "இந்த மரம் இல்லையென்றால் நாங்கள் எங்கே போவோம்? தயவுசெய்து எங்களை விடாதீர்கள்" என்று கெஞ்சின.
ஆனால் சோமுவின் மனம் மாறவில்லை. அவர் கோடரியைத் தீட்டி, மரத்தின் தண்டுப் பகுதியில் முதல் வெட்டுவைத்தார். அப்போது, மரத்தின் ஒரு சிறிய பிளவிலிருந்து தேன் சொட்டு ஒன்று கீழே விழுந்தது. ஆர்வத்துடன் அந்தத் தேனைச் சுவைத்துப் பார்த்த சோமு, அப்படியே திகைத்து நின்றார். அந்தத் தேன் மிகவும் இனிப்பாக இருந்தது. அந்தத் தேனின் சுவை அவருக்குத் தனது சிறுவயது நினைவுகளைத் தூண்டியது. அந்த மரத்தின் நிழலில் அமர்ந்து தான் உண்ட மாம்பழங்களும், அந்த மரத்தோடு தான் கழித்த மகிழ்ச்சியான தருணங்களும் அவர் கண்களுக்கு முன் வந்து சென்றன.
அப்போதுதான் அவருக்குப் புரிந்தது. இந்த மரம் பழங்களைத் தராவிட்டாலும், பல பறவைகளுக்கும் விலங்குகளுக்கும் புகலிடமாக இருக்கிறது. ஒரு காலத்தில் தனக்கு உணவும் நிழலும் தந்த மரம், இன்று பல உயிர்களின் வாழ்வாதாரமாக மாறியிருக்கிறது. "நான் எவ்வளவு பெரிய தவறு செய்யப் போகிறேன்!" என்று வருந்தினார் சோமு. அவர் கோடரியைக் கீழே போட்டுவிட்டு, அந்த மரத்தை வெட்ட வேண்டாம் என்று உறுதி எடுத்தார். அந்த மரம் இப்போது பறவைகளின் சொர்க்கமாகத் தொடர்ந்தது.
பாடம்
எந்த ஒரு உயிரும் அல்லது பொருளும் பயனற்றது அல்ல; அவை நமக்குத் தெரியாத வகையில் மற்றவர்களுக்குப் பயன்படக்கூடும்.
