ದಟ್ಟವಾದ ಹಸಿರಿನ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸೋಮು ಎಂಬ ಕಟ್ಟಿಗೆ ಕಡಿಯುವವನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ದೋಷವಿತ್ತು—ಅದು ದುರಾಸೆ. ಒಂದು ದಿನ ಸೋಮು ತನ್ನ ಕೊಡಲಿಯೊಂದಿಗೆ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋದನು. ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮರವನ್ನು ಕಡಿಯಲು ಹೋದಾಗ, ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಕೊಡಲಿಯ ಕೈப்பிಡಿ ಮುರಿದುಹೋಯಿತು.
"ಅಯ್ಯೋ! ಈಗ ನಾನು ಹೇಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲಿ? ಕೈப்பிಡಿ ಇಲ್ಲದೆ ಈ ಕೊಡಲಿ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲವಲ್ಲ!" ಎಂದು ಸೋಮು ಅಳತೊಡಗಿದನು.
ಆಗ, ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ಮರವೊಂದು ಮೃದುವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿತು, "ಗೆಳೆಯಾ, ನೀನು ಯಾಕೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ? ನಿನ್ನ ಕೊಡಲಿಯ ಕೈப்பிಡಿ ಮುರಿದಿದೆಯೇ? ಚಿಂತಿಸಬೇಡ, ನನ್ನ ಒಂದು ಬಲವಾದ ಕೊಂಬೆಯನ್ನು ನೀನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗು. ಅದು ನಿನಗೆ ಹೊಸ ಕೈப்பிಡಿಯಾಗುತ್ತದೆ."
ಸೋಮು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತನಾದನು. ಅವನು ಆ ಕೊಂಬೆಯನ್ನು ತಂದು ಮನೆಗೆ ಹೋದನು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಕೆತ್ತಿ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹೊಸ ಕೈப்பிಡಿಯನ್ನು ತಯಾರಿಸಿದನು. ಈಗ ಅವನ ಕೊಡಲಿ ಮೊದಲಿಗಿಂತಲೂ ಬಲವಾಗಿತ್ತು.
ಮರುದಿನ ಸೋಮು ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕಾಡಿಗೆ ಬಂದನು. ಅವನು ಆ ಮರಕ್ಕೆ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಿದನು. ಆದರೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದುರಾಸೆ ಮೂಡಿತು. 'ಈ ಮರವು ಇಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯ ಕೊಂಬೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟರೆ, ಈ ಮರವನ್ನೇ ಕಡಿದರೆ ನನಗೆ ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಮರದ ತುಂಡು ಸಿಗಬಹುದು!' ಎಂದು ಅವನು ಯೋಚಿಸಿದನು.
ದುರಾಸೆಯಿಂದ ಅವನು ಕಾಡಿನ ಇತರ ಮರಗಳನ್ನು ಕಡಿಯತೊಡಗಿದನು. ಕೊನೆಗೆ, ತನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ ಅದೇ ಮರವನ್ನು ಕಡಿಯಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಮರವು ಎಷ್ಟೇ ಎಚ್ಚರಿಸಿದರೂ ಸೋಮು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ತನ್ನ ಹೊಸ ಕೊಡಲಿಯಿಂದ ಆ ಮರವನ್ನು ಕಡಿದನು. ಮರವು ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಆದ ತೀವ್ರವಾದ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಸೋಮುನ ಹೊಸ ಕೊಡಲಿಯ ಕೈப்பிಡಿಯೂ ಮುರಿದುಹೋಯಿತು. ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ ಮರವನ್ನು ಕಡಿದು, ತನ್ನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಉಪಕರಣವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಸೋಮು ಅಸಹಾಯಕನಾದನು.
Moral
ದುರಾಸೆಯು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದವರೇ ಎದುರಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.
