அடர்ந்த பச்சை பசேல் என்ற ஒரு காட்டில், சோமு என்ற விறகுவெட்டி வாழ்ந்து வந்தான். அவன் மிகவும் கடின உழைப்பாளி, ஆனால் அவனிடம் ஒரு பெரிய குறை இருந்தது; அது பேராசை. ஒரு நாள், சோமு தனது பழைய கோடாரியுடன் காட்டிற்குள் சென்றான். ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் அருகில் சென்றபோது, அவனது கோடாரியின் மரக்கட்டை திடீரென 'டக்' என்று உடைந்து போனது.
"ஐயோ! இப்போது நான் எப்படி பெரிய மரங்களை வெட்டுவேன்? என் வேலை இன்று நின்றுவிடுமே!" என்று சோமு சத்தமாகத் புலம்பினான்.
அப்போது, அந்த ஆலமரம் மெல்லிய குரலில் பேசியது, "ஏன் வருத்தப்படுகிறாய் நண்பா? உன் கோடாரியின் கைப்பிடி உடைந்துவிட்டதா? கவலைப்படாதே, இந்த மரத்தின் ஒரு சிறிய கிளையை நீ எடுத்துச் செல். அது உனக்குத் தேவையான கைப்பிடியாக மாறிவிடும்."
சோமு ஆச்சரியத்துடன் அந்த மரத்தைப் பார்த்தான். மரம் சொன்னது போலவே, ஒரு வலுவான கிளையை அவன் வெட்டி எடுத்துக்கொண்டான். வீட்டிற்குச் சென்று, அந்த கிளையைச் செதுக்கி ஒரு அழகான புதிய கைப்பிடியைச் செய்தான். இப்போது அவனது கோடாரி முன்பை விட வலிமையாக இருந்தது.
மறுநாள் சோமு மிகுந்த உற்சாகத்துடன் மீண்டும் காட்டிற்கு வந்தான். அந்த ஆலமரம் அவனது முன்னே நின்றது. "நன்றி நண்பா! நீ எனக்குப் பெரிய உதவி செய்தாய்," என்று சோமு கூறினான். ஆனால், சோமுவின் கண்கள் அந்த மரத்தின் தடிமனான கிளைகளையும், அதன் பெரிய உருவத்தையும் பார்த்தபோது பேராசையினால் மின்னின.
அவன் அடுத்தடுத்த மரங்களை வெட்டித் தீர்த்தான். காடு காலியாகத் தொடங்கியது. அந்த ஆலமரம் பயத்துடன் கேட்டது, "சோமு, நான் உனக்கு உதவி செய்ததே உனது அழிவுப் பாதையை எளிதாக்கவா?"
சோமு அதைக் கேட்கவில்லை. தனது புதிய கோடாரியைத் தீட்டினான். "இந்த மரம் மிகவும் பெரியது, இதை வெட்டினால் எனக்கு நிறைய விறகுகள் கிடைக்கும்!" என்று நினைத்தான். அந்த மரம் எச்சரித்தும், சோமு தனது பேராசையினால் அந்த உதவி செய்த மரத்தையும் வெட்டினான். மரம் கீழே விழுந்தபோது, சோமுவின் கையில் இருந்த கோடாரியும் உடைந்து போனது. தனக்கு உதவிய மரத்தையே அழித்துவிட்டு, இப்போது அவனிடம் வேலை செய்யக் கூட ஒரு கருவி இல்லை.
பாடம்
தேவையில்லாத உதவி செய்வதற்கு முன், அந்த உதவியைப் பெறுபவர் யார் என்று சிந்திப்பது அவசியம்.
