ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಹಬ್ಬ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಹಳ್ಳಿಯ ಪ್ರೀತಿಯ ನಾಯಕ ಆನಂದ್ ಅವರು ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಜನರಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಜನರು ಬಹಳ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಅವರನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.
ಸಡನ್ ಆಗಿ, ಜನಸಂದಣಿಯ ನಡುವಿನಿಂದ ಯಾರೋ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಚೀಲವನ್ನು ಎಸೆದರು. ಅದು ಆನಂದ್ ಅವರ ಕಡೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದರೂ, ಅವರು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿದ ಕಾರಣ ಅದು ಅವರ ಸಹಾಯಕನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿತು. ಆ ಚೀಲ ಒಡೆದಾಗ ಅದರೊಳಗಿದ್ದ ಹಸುವಿನ ಸಗಣಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಚಲ್ಲಾಡಿತು.
ಇದನ್ನು ಕಂಡ ಜನರು ಸಿಟ್ಟಾದರು. "ನಮ್ಮ ನಾಯಕನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಲು ಯಾರೋ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ! ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಹಿಡಿಯಿರಿ!" ಎಂದು ಒಬ್ಬರು ಕೂಗಿದರು. ಜನರು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಸಿದ್ಧರಾದರು.
ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಉದ್ವಿಗ್ನವಾದಾಗ, ಆನಂದ್ ಅವರು ಶಾಂತವಾಗಿ ಮೈಕ್ರೊಫೋನ್ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡರು. "ಸ್ನೇಹಿತರೇ, ದಯವಿಟ್ಟು ಶಾಂತವಾಗಿರಿ. ಯಾರೂ ಕೋಪಗೊಳ್ಳಬೇಡಿ," ಎಂದರು.
"ಆದರೆ ಸರ್, ಅವರು ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಕಸ ಎಸೆದರಲ್ಲವೇ!" ಎಂದು ಜನರು ಕೇಳಿದರು.
ಆನಂದ್ ಅವರು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, "ಅದು ಸಗಣಿಯೇ ಅಥವಾ ಹೂವೇ ಎಂಬುದು ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ನಾವು ಹೂವುಗಳೆಂದು ಭಾವಿಸೋಣ. ಕೋಪದ ಕಹಿಗಿಂತ ಹೂವಿನ ಸುಗಂಧವೇ ಮೇಲು," ಎಂದರು.
ಅವರ ಈ ಉದಾತ್ತ ಗುಣವನ್ನು ಕಂಡು ಜನರ ಕೋಪ ತಣ್ಣಗಾಯಿತು. ಸೇಡು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು, ಅವರ ದೊಡ್ಡ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಂಡು ಜನರು ಬೆರಗಾದರು.
Moral
ಕೋಪಕ್ಕಿಂತ ಸಮಾಧಾನ ಮತ್ತು ದಯೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ.
