ஒரு அழகான கிராமத்தில் பெரிய திருவிழா நடந்து கொண்டிருந்தது. அந்த ஊரின் அன்பிற்குரிய தலைவர், முத்து, மக்களின் வரவேற்புடன் மேடையில் நின்று உரையாற்றிக் கொண்டிருந்தார். மக்கள் அனைவரும் அவரைப் பார்க்கக் கூடியமாய் திரண்டிருந்தனர். திடீரென்று, கூட்டத்தின் பின்னால் இருந்து யாரோ ஒருவர் ஒரு சிறிய மூட்டையைத் தூக்கி எறிந்தார்.
அந்த மூட்டை முத்துவின் தலைக்கு நேராக வந்தது. ஆனால், அவர் ஒரு நிமிடம் இடதுபுறம் திரும்பியதால், அது அவர் அருகில் நின்றிருந்த உதவியாளரின் கையில் பட்டது. மூட்டை தரையில் விழுந்ததும், அதிலிருந்து துர்நாற்றம் வீசும் மாட்டுச் சாணம் சிதறித் தெறித்தது. இதைப் பார்த்த மக்கள் கடும் கோபமடைந்தனர்.
"யாரோ ஒருவன் நம் தலைவரை அவமானப்படுத்த நினைக்கிறான்! அந்தத் துரோகியை உடனே பிடியுங்கள்!" என்று ஒரு முதியவர் ஆவேசமாகக் கத்தினார். மக்கள் அனைவரும் அந்தத் தீய செயலைச் செய்தவனைத் தேடிப் பிடிப்பதற்குத் தயாரானார்கள்.
சூழல் பதற்றமாகிக் கொண்டிருந்தபோது, முத்து அமைதியாகத் தன் மைக்ரோபோனைத் தூக்கினார். "நண்பர்களே, தயவுசெய்து அமைதியாக இருங்கள். யாரும் ஆத்திரப்பட வேண்டாம்," என்று நிதானமாகக் கூறினார்.
மக்கள் ஆச்சரியத்துடன், "ஆனால் ஐயா, அவர் உங்கள் மீது சாணத்தை வீசிவிட்டாரே!" என்று கேட்டனர்.
முத்து புன்னகையுடன், "அது சாணமா அல்லது பூவா என்பது முக்கியமல்ல. அது என்னவாக இருந்தாலும், அதை ஒரு பூவாகவே நினைத்துக் கொள்வோம். ஒரு பூவின் வாசனையை விட, உங்கள் கோபத்தின் கசப்பு எனக்குப் பிடிக்கவில்லை," என்றார்.
முத்துவின் இந்தத் தெளிவான சிந்தனையையும், எல்லாவற்றையும் விடப் பெரிய அவரது மனப்பக்குவத்தையும் பார்த்த மக்கள், உடனடியாகத் தங்கள் கோபத்தைத் துறந்தனர். அந்தத் துரோகியைப் பிடிக்கத் துடித்தவர்கள், இப்போது முத்துவின் பெருந்தன்மையைக் கண்டு வியந்து நின்றனர்.
பாடம்
கோபத்தை விடப் பெருந்தன்மையே சிறந்தது.
