ಹಳೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ಜ್ಞಾನಿ ಇದ್ದನು. ಅವನು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಶಾಲೆ ಕಟ್ಟಲು ಬಯಸಿದ್ದನು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ಅನೇಕ ಶ್ರೀಮಂತರ ಬಳಿ ಸಹಾಯ ಕೇಳಿದನು. ಒಮ್ಮೆ ಅವನು ಆ ನಾಡಿನ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೀಮಂತ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರಿ ವ್ಯಾಪಾರಿಯಾದ ವರ್ಧನ್ ಬಳಿ ಹೋದನು.
ವಿಕ್ರಮ್ ಶಾಲೆಯ ಅಗತ್ಯತೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸಿದಾಗ, ವರ್ಧನನಿಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದಿತು. "ನನ್ನ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ನಿನ್ನ ಈ ಸಣ್ಣ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಕೊಡಬೇಕೆ?" ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಾ, ತನ್ನ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ರೇಷ್ಮೆ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ವಿಕ್ರಮ್ ಪಾದದ ಬಳಿ ಎಸೆದನು. "ಇದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು ಹೋಗು!" ಎಂದು ಆದೇಶಿಸಿದನು.
ವಿಕ್ರಮ್ ಕೋಪಗೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಶಾಂತವಾಗಿ ಆ ರೇಷ್ಮೆ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಮಡಚಿಟ್ಟು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು ಹೋದನು. ವರ್ಧನನಿಗೆ ವಿಕ್ರಮ್ನ ಆ ಶಾಂತತೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು.
ವಿಕ್ರಮ್ ನೇರವಾಗಿ ನಗರದ ದೊಡ್ಡ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ಜನರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ, "ಜನರೇ! ನೋಡಿ, ಇದು ನಮ್ಮ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ವ್ಯಾಪಾರಿ ವರ್ಧನನ ರೇಷ್ಮೆ ವಸ್ತ್ರ! ಇದನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಯಾರು ಹೆಚ್ಚಿನ ಬೆಲೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ?" ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದನು.
ಈ ವಿಷಯ ವರ್ಧನನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಅವನು ಗಾಬರಿಯಾದನು. "ಯಾರಾದರೂ ಇದನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಗೆ ಖರೀದಿಸಿದರೆ ನನ್ನ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ!" ಎಂದು ಅವನು ಯೋಚಿಸಿದನು. ತಕ್ಷಣವೇ ತನ್ನ ಸೇವಕನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿ, "ಯಾವುದೇ ಬೆಲೆ ತೆತ್ತರೂ ಆ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಿ!" ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ಸೇವಕ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಹೋಗಿ ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತವನ್ನು ನೀಡಿ ಆ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಕೊಂಡುಕೊಂಡನು. ವಿಕ್ರಮ್ ಆ ಹಣವನ್ನು ಶಾಲೆಯ ನಿರ್ಮಾಣಕ್ಕೆ ಬಳಸಿದನು. ತನ್ನ ಅಹಂಕಾರವೇ ತನಗೆ ನಷ್ಟ ತಂದಿತು ಎಂದು ವರ್ಧನನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು.
Moral
ಕೋಪಕ್ಕಿಂತ ಶಾಂತತೆ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದುದು.
