பழங்காலத்தில், ஒரு பெரிய நூலகத்தை உருவாக்க விரும்பிய அறிஞர் சோமநாதன், பல செல்வந்தர்களிடம் உதவி கேட்டார். ஒருமுறை, அந்த ஊரின் மிகவும் அதிகாரமிக்க வணிகர் குலசேகரனைச் சந்திக்கச் சென்றார் சோமநாதன். அந்த நூலகம் ஏழை மாணவர்களுக்கு மிகவும் அவசியமானது.
குலசேகரன் மிகவும் கர்வமுள்ளவர். சோமநாதன் தனது நோக்கத்தை விளக்கியபோது, குலசேகரன் கோபமடைந்தார். "எனது செல்வத்தை ஒரு சாதாரண நூலகத்திற்காகத் தருவதா? உனக்குத் துணிச்சல் அதிகம்!" என்று கத்தினார். ஆத்திரத்தில், அவர் தனது விலையுயர்ந்த பட்டுத் துணியை எடுத்து சோமநாதனின் காலடியில் வீசினார். "இதை எடுத்துக்கொண்டு இங்கிருந்து வெளியேறு!" என்று கர்ஜித்தார்.
சோமநாதன் பதறவில்லை. அவர் அந்தத் துணியை நிதானமாக எடுத்து, ஒரு சிறிய பையில் வைத்துக்கொண்டார். முகத்தில் எந்தக் கோபமும் இல்லாமல், அமைதியாக அங்கிருந்து வெளியேறினார். குலசேகரன் அவரைத் துரத்தவோ அல்லது ஏதும் சொல்லவோ இல்லை. ஆனால், சோமநாதனின் அந்த அமைதி குலசேகரனைச் சற்றுத் திகைக்க வைத்தது.
சோமநாதன் நகரின் மையப்பகுதியில் உள்ள சந்தைக்குச் சென்றார். அங்கே மக்கள் கூடியிருந்தனர். அவர் சத்தமாக, "மக்களே! ஒரு அரிய பொருளைப் பாருங்கள்! இது நம் ஊரின் பெரும் செல்வந்தர் குலசேகரனின் கைக்கு வந்த விலைமதிப்பற்ற பட்டுத் துணி! இதைப் பெற விரும்புவோர் ஏலம் கேட்கலாம்!" என்றார்.
சந்தை மக்கள் ஆர்வத்துடன் கூடினர். குலசேகரனின் புகழ் அந்தத் துணியின் மதிப்பைக் கூட்டிக் கொண்டே போனது. இதைக் கேள்விப்பட்ட குலசேகரன் பதறிப்போனார். "என் கௌரவம் போய்விடும்! அந்தத் துணியை யாராவது குறைந்த விலைக்கு வாங்கிவிட்டால் மக்கள் என்னைப் பார்த்து சிரிப்பார்கள்!" என்று நினைத்தார்.
உடனே ஒரு உதவியாளரை அனுப்பி, "அந்தத் துணியை மிக அதிக விலைக்கு ஏலம் எடுத்துவிடு!" என்று கட்டளையிட்டார்.
உதவியாளர் விரைந்து சென்று, நூற்றுக்கணக்கான ரூபாய் மதிப்பில் அந்தத் துணியை ஏலம் எடுத்தார். சோமநாதன் அந்தப் பணத்தை நூலகத் திட்டத்திற்காகப் பயன்படுத்தினார். குலசேகரன் தனது கர்வத்தால் இழந்த பணத்தைப் பார்த்தபோது, தனது தவறை உணர்ந்து அமைதியாகக் கடந்து சென்றார்.
பாடம்
கோபத்தால் வரும் அவமானம், நிதானத்தால் வரும் வெற்றியைத் தடுத்துவிட முடியாது.
