ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸೋಮು ಎಂಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಸೋಮು ತುಂಬಾ ಚತುರ ಮತ್ತು ದಯಾಳು ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದನು. ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಜಗಳ ಅಥವಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಉಂಟಾದಾಗ, ಸೋಮು ತನ್ನ ಮಾತಿನ ಚಾತುರ್ಯದಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಕೆಲವು ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗಾಗಿ ಅವನು ಪಕ್ಕದ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.
ಸೋಮು ಪಟ್ಟಣದಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರು ಅವನನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. "ಸೋಮು, ನೀವು ಆಡಳಿತಾಧಿಕಾರಿಯನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದಿರಾ?" "ನಮಗೆ ಏನಾದರೂ ಹೊಸ ಸೌಲಭ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿದೆಯೇ?" ಎಂದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಕೇಳಿ ಅವನನ್ನು ತೊಂದರೆಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದು ಸೋಮುಗೆ ದೊಡ್ಡ ಕಿರಿಕಿರಿ ಎನಿಸಿತ್ತು.
ಒಮ್ಮೆ ಸೋಮು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನ ಮಗನ ಮದುವೆಗೆ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದನು. ಮದುವೆ ಮುಗಿಸಿ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಹಿಂದಿರುಗುವಾಗ ಅವನು ಯೋಚಿಸಿದನು, "ಈಗ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಿ ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇಷ್ಟು ದೂರ ನಡೆದು ಬಂದ ನನಗೆ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಎದುರಿಸಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?"
ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಉಪಾಯ ಹೊಳೆಯಿತು. ಅವನು ನೇರವಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗದೆ, ಹಳ್ಳಿಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಎತ್ತರದ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಏರಿ ನಿಂತನು. ಸೋಮುನನ್ನು ನೋಡಿದ ಕೂಡಲೇ ಜನರು ಓಡಿ ಬಂದರು. "ಸೋಮು, ನೀವು ಪಟ್ಟಣದಿಂದ ಬಂದಿದ್ದೀರಾ! ನಮಗೆ ಏನಾದರೂ ಸೌಲಭ್ಯ ತಂದಿದ್ದೀರಾ?" ಎಂದು ಕೇಳತೊಡಗಿದರು.
ಸೋಮು ತುಂಬಾ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಮುಖ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, "ಹೌದು, ನಾನು ನೇರವಾಗಿ ರಾಜನನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದೆ!" ಎಂದನು.
ಜನರು ಆಶ್ಚರ್ಯಚೆಚ್ಚಿ, "ಅಯ್ಯೋ! ರಾಜನು ನಿಮಗೆ ಏನು ಹೇಳಿದನು?" ಎಂದು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೇಳಿದರು.
ಸೋಮು ಹೇಳಿದನು, "ರಾಜನು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ, 'ಎಲೈ ಮೂರ್ಖನೇ! ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಬೇಡ, ಕುದುರೆ ಬಂದು ನಿನ್ನನ್ನು ತುಳಿಯಬಹುದು!' ಎಂದು ಕೂಗಿದನು."
ಜನರಿಗೆ ಗೊಂದಲವಾಯಿತು. "ರಾಜ ಏಕೆ ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದನು?" ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.
ಸೋಮು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು, "ರಾಜನು ಹೋಗುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಂತಿದ್ದರಿಂದ ಅವನು ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದನು. ಹಾಗೆಯೇ, ನಾನು ನನ್ನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗಲೂ ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡುತ್ತೀರಿ. ನನಗೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಉತ್ತರ ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಬೇಡಿ!"
ಸೋಮು ಹೇಳಿದ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದ ಜನರು ತಮ್ಮ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತು ನಕ್ಕರು. ಅಂದಿನಿಂದ ಸೋಮು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರೂ ಯಾರೂ ಅವನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಿ ತೊಂದರೆ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ.
Moral
ಬೇರೆಯವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಅತಿಯಾಗಿ ಕುತೂಹಲ ತೋರಿಸಬಾರದು.
