ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನರಿಗಳ ಗುಂಪು ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಕವಿ ಎಂಬ ನರಿಯಿತ್ತು. ಕವಿಯ ಕಾಲಿಗೆ ಸಣ್ಣ ಗಾಯವಿತ್ತು, ಹಾಗಾಗಿ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಟೆಯಾಡಲು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಉಳಿದ ನರಿಗಳು ಅದಕ್ಕೆ ಅಲ್ಪ ಪ್ರಮಾಣದ ಆಹಾರವನ್ನಷ್ಟೇ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಇದರಿಂದ ಬೇಸರಗೊಂಡ ಕವಿ, ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಗುಂಪನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಹೊರಟಿತು.
ಒಂದು ದಿನ ಹತ್ತಿರದ ಹಳ್ಳಿಯ ಹತ್ತಿರ ಆಹಾರ ಹುಡುಕುವಾಗ, ಕವಿ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಬಣ್ಣದ ಪಾತ್ರೆಯೊಳಗೆ ಬಿದ್ದಿತು. ಆ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣವಿತ್ತು. ಕವಿಯ ಇಡೀ ಮೈ ಕಪ್ಪಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತು. ಕಾಡಿಗೆ ಮರಳಿದ ಕವಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಉಳಿದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಭಯಪಟ್ಟು ಓಡಿಹೋದವು. ಕವಿ ಯಾವುದೋ ವಿಚಿತ್ರ ಪ್ರಾಣಿ ಎಂದು ಅವು ಭಾವಿಸಿದವು.
ನದಿ ಹತ್ತಿರ ನೀರು ಕುಡಿಯಲು ಹೋದಾಗ ಕವಿ ತನ್ನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವನ್ನು ನೋಡಿತು. ಒಂದು ಉಪಾಯ ಹೊಳೆಯಿತು. "ನಾನು ಒಂದು ಭಯಾನಕ ಪ್ರಾಣಿ ಎಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟರೆ ಎಲ್ಲರೂ ನನಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ" ಎಂದು ಕವಿ ಯೋಚಿಸಿತು. ಅದು ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗುತ್ತಾ, "ನಾನು ಈ ಕಾಡಿನ ರಾಜ! ನೀವು ನನಗೆ ಪ್ರತಿದಿನ ರುಚಿಯಾದ ಆಹಾರ ತರಬೇಕು, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತೇನೆ!" ಎಂದಿತು.
ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಭಯಪಟ್ಟು ಪ್ರತಿದಿನ ಕವಿಗೆ ಆಹಾರ ತಂದುಕೊಡತೊಡಗಿದವು. ಕವಿ ರಾಜನಂತೆ ಬದುಕಿತು. ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ ಭಾರಿ ಮಳೆ ಬಂದಿತು. ಮಳೆಯ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಕವಿಯ ಮೈ ಮೇಲಿದ್ದ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣವೆಲ್ಲಾ ತೊಳೆದುಹೋಯಿತು. ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಕವಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ನರಿ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡವು. ಕೋಪಗೊಂಡ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಕವಿಯನ್ನು ಕಾಡಿನಿಂದ ಹೊರಹಾಕಿದವು. ಕವಿ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡಿತು.
Moral
ಸುಳ್ಳಿನ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟಿದ ಜೀವನವು ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.
