ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಕೆರೆಯಿತ್ತು. ಆ ಕೆರೆಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಕಪಿ ಎಂಬ ಕೋತಿ ಮತ್ತು ಮಂದ ಎಂಬ ಆಮೆ ಆತ್ಮೀಯ ಗೆಳೆಯರಾಗಿದ್ದರು.
ಒಂದು ದಿನ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ಕಪಿ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಈಜಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಈಜಲು ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೈಕಾಲುಗಳನ್ನು ಎಷ್ಟೇ ಆಡಿಸಿದರೂ ಅದು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಮಂದ ತುಂಬಾ ಸುಲಭವಾಗಿ ಮತ್ತು ವೇಗವಾಗಿ ಈಜುತ್ತಿತ್ತು.
ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಕಪಿ ಅಸೂಯೆ ಪಟ್ಟಿತು. 'ಮಂದ, ನೀನು ಹೇಗೆ ಇಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಈಜುತ್ತೀಯೆ?' ಎಂದು ಕಪಿ ಕೇಳಿತು.
'ನನ್ನ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲಿರುವ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಕವಚವು ನನ್ನನ್ನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ತೇಲುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ,' ಎಂದು ಮಂದ ಉತ್ತರಿಸಿತು.
ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಕಪಿ ಒಂದು ಮೂರ್ಖತನದ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿತು. 'ಕವಚವಿದ್ದರೆ ಸಾಕು, ನಾನು ಕೂಡ ಸುಲಭವಾಗಿ ಈಜಬಹುದು' ಎಂದುಕೊಂಡಿತು. ತಕ್ಷಣ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ಮರದ ಕೆಳಗಿದ್ದ ಹತ್ತಿಯನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಒಂದು ಬಳ್ಳಿಯಿಂದ ತನ್ನ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ ದೊಡ್ಡ ಚೆಂಡಿನಂತೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತು. 'ನನಗೂ ಈಗ ದೊಡ್ಡ ಕವಚವಿದೆ!' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಜಿಗಿಯಿತು.
ಆದರೆ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ತಕ್ಷಣ, ಹತ್ತಿಯು ನೀರನ್ನು ಹೀರಿಕೊಂಡು ಭಾರವಾಯಿತು. ಆ ಭಾರದಿಂದ ಕಪಿ ನೀರಿನ ಒಳಗೆ ಮುಳುಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ಕಪಿ ಕೈಕಾಲುಗಳನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸಲು ಕೂಡ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಮಂದ ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಇತರ ಆಮೆ ಗೆಳೆಯರನ್ನು ಕರೆತಂದಿತು. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಕಪಿಯ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲಿದ್ದ ಭಾರವಾದ ಹತ್ತಿಯನ್ನು ಕಿತ್ತುಹಾಕಿದರು. ಹತ್ತಿ ಹೊರಗೆ 나온 ತಕ್ಷಣ ಕಪಿ ಮೇಲೆ ಬಂದಿತು.
ತನ್ನ ಮೂರ್ಖತನದಿಂದ ಪ್ರಾಣಾಪಾಯ ಎದುರಿಸಿದ್ದನ್ನು ನೆನೆದು ಕಪಿ ತುಂಬಾ ನಾಚಿಕೆಪಟ್ಟಿತು. ಇತರರನ್ನು ಕಣ್ಣಾಡಿಸದೆ, ನಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವದಂತೆ ಇರುವುದು ಉತ್ತಮ ಎಂದು ಅದು ಅರಿತುಕೊಂಡಿತು.
Moral
ಬೇರೆಯವರನ್ನು ಅಂಧವಾಗಿ ಅನುಕರಿಸಬೇಡಿ; ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ.
