പച്ചപ്പാർന്ന ഒരു കാടിനുള്ളിൽ മനോഹരമായ ഒരു കുളമുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ കപ്പു എന്ന കുരങ്ങനും മന്ദൻ എന്ന ആമയും അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം ഉച്ചസമയത്ത് കപ്പു കുളത്തിൽ നീന്താൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ അവന് നീന്താൻ അറിയില്ലായിരുന്നു. കൈകാലുകൾ ഇട്ട बावजूद കപ്പു വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാൽ മന്ദൻ വളരെ എളുപ്പത്തിൽ വെള്ളത്തിലൂടെ നീന്തിപ്പോകുന്നത് കപ്പു കണ്ടു.
ഇത് കണ്ടപ്പോൾ കപ്പുവിന് ചെറിയൊരു അസൂയ തോന്നി. 'മന്ദാ, നീ എങ്ങനെയാണ് ഇത്ര എളുപ്പത്തിൽ നീന്തുന്നത്?' കപ്പു ചോദിച്ചു.
'എന്റെ പുറത്തുള്ള കട്ടിയുള്ള തോടാണ് എന്നെ വെള്ളത്തിൽ പൊങ്ങിക്കിടക്കാൻ സഹായിക്കുന്നത്,' മന്ദൻ പറഞ്ഞു.
ഇതുകേട്ട കപ്പു ഒരു വിഡ്ഢിത്തം ചിന്തിച്ചു. 'ഒരു തോട് ഉണ്ടെങ്കിൽ ആർക്കും എളുപ്പത്തിൽ നീന്താം!' കപ്പു അടുത്തുള്ള മരത്തിൽ നിന്ന് കുറച്ച് പഞ്ഞി ശേഖരിച്ചു. എന്നിട്ട് അത് ഒരു വള്ളി ഉപയോഗിച്ച് തന്റെ പുറത്ത് ഒരു വലിയ പന്ത് പോലെ കെട്ടിയിട്ടു. 'ഇപ്പോൾ എനിക്കും ഒരു വലിയ തോടുണ്ട്!' എന്ന് പറഞ്ഞ് കപ്പു കുളത്തിലേക്ക് ചാടി.
പക്ഷേ, വെള്ളത്തിൽ വീണ ഉടനെ പഞ്ഞി വെള്ളം കുടിച്ച് ഭാരമുള്ളതായി മാറി. അത് കപ്പുവിനെ താഴേക്ക് വലിക്കാൻ തുടങ്ങി. കപ്പുവിന് കൈകാലുകൾ ചലിപ്പിക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. അവൻ വെള്ളത്തിനടിയിലേക്ക് മുങ്ങാൻ തുടങ്ങി.
ഇത് കണ്ട മന്ദൻ ഉടനെ മറ്റു ആമകളെ വിളിച്ചു വരുത്തി. അവർ ചേർന്ന് കപ്പുവിന്റെ പുറത്തുണ്ടായിരുന്ന പഞ്ഞി വലിച്ചെടുത്തു. പഞ്ഞി നീക്കം ചെയ്തപ്പോൾ കപ്പുവിന് ശ്വാസം എടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞു, അവൻ കരയിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നു.
തന്റെ വിഡ്ഢിത്തം കണ്ട് കപ്പുവിന് വലിയ നാണക്കേട് തോന്നി. മറ്റുള്ളവരെ അനുകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് അപകടമാണെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി.
Moral
മറ്റുള്ളവരെ അന്ധമായി അനുകരിക്കരുത്; സ്വന്തം കഴിവുകളെ തിരിച്ചറിയുക.
