ஒரு அடர்ந்த காட்டின் நடுவே, தெளிவான நீரோட்டம் கொண்ட ஒரு பெரிய குளம் இருந்தது. அந்த குளத்தின் கரையில் கப்பு என்ற குரங்கும், மெதுவான நடை கொண்ட மந்தன் என்ற ஆமையும் சிறந்த நண்பர்களாக வாழ்ந்து வந்தன.
ஒரு கோடை கால மதிய வேளையில், கப்பு குளம் அருகே விளையாடிக்கொண்டிருந்தது. திடீரென தண்ணீரில் குதித்து நீந்துவதற்கு முயற்சி செய்தது. ஆனால், கப்புக்கு நீச்சல் தெரியாது. அது கை கால்களை வேகமாக ஆட்டியும், தண்ணீருக்குள் மூழ்கிக் கொண்டே இருந்தது. இதைப் பார்த்த மந்தன், மிக நிதானமாகவும் அழகாகவும் நீந்திச் சென்றது.
இதைக்கண்ட கப்புவுக்குள் ஒரு சிறு பொறாமை ஏற்பட்டது. 'மந்தன், நீ எப்படி இவ்வளவு எளிதாக தண்ணீரில் மிதக்கிறாய்? உனக்கு பயமே இல்லையா?' என்று கேட்டது.
அதற்கு மந்தன் சிரித்துக்கொண்டே, 'எனது கடினமான ஓடு என்னை தண்ணீரில் மிதக்க வைக்கிறது, அதுவே எனக்கு ஒரு பாதுகாப்பு கவசம் போல செயல்படுகிறது' என்று விளக்கமளித்தது.
கப்பு ஒரு முட்டாள்தானான முடிவை எடுத்தது. 'ஓடு இருந்தால் மட்டும் போதும், நானும் நீந்திக் கொண்டிருப்பேன்' என்று நினைத்தது. உடனே அருகில் இருந்த ஒரு பெரிய மரத்தடியில் கிடந்த உலர்ந்த இலவம் பஞ்சுகளைச் சேகரித்தது. அவற்றை ஒரு பெரிய கொடியால் தன் முதுகில் ஒரு பெரிய பந்து போல இறுக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டது. 'இப்போது என்னிடம் ஆமையைப் போலவே ஒரு பெரிய ஓடு இருக்கிறது!' என்று பெருமையுடன் சொல்லிக்கொண்டு குளத்திற்குள் குதித்தது.
ஆனால், குதித்த அடுத்த வினாடியே கப்புவின் நிலைமை மாறியது. பஞ்சுகள் தண்ணீரில் நனைந்தவுடன், அவை கனமானவையாக மாறின. அந்தப் பஞ்சுகள் கப்புவை அப்படியே அழுத்திப் பிடித்தன. கப்புவால் கையை கூட அசைக்க முடியாமல் தண்ணீருக்குள் மூழ்கத் தொடங்கியது.
இதைக் கண்ட மந்தன் பதறவில்லை. உடனே குளத்தின் மற்ற ஆமைகளை உதவிக்கு அழைத்தது. ஆமைகள் அனைத்தும் வந்து கப்புவின் முதுகில் இருந்த பஞ்சுகளைத் தட்டிப் பிரித்தன. மெல்ல மெல்ல பஞ்சுகள் விலகியதும், கப்பு மூச்சிரைக்க நீரை விட்டு வெளியே வந்தது.
தன்னுடைய முட்டாள்தனமான செயலால் ஆபத்தில் சிக்கியதை எண்ணி கப்பு மிகவும் வெட்கப்பட்டது. மந்தன் சொன்னது போல, இயற்கையான பண்புகளைப் போலல்லாமல் மற்றவர்களைப் போல நடிக்க முயல்வது ஆபத்தானது என்பதை அது உணர்ந்தது.
பாடம்
மற்றவர்களின் சிறப்பைக் கண்டு பொறாமைப்படாமல், நம்முடைய இயல்பை உணர்ந்து செயல்பட வேண்டும்.
