ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರುಣ್ ಮತ್ತು ಮೀರಾ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದರು. ಅರುಣ್ ಯಾವಾಗಲೂ ಹೊಸ ಆಟಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಿಹಿತಿಂಡಿಗಳಿಗಾಗಿ ಹಠ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಮೀರಾ ತನ್ನ ತಂದೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಮರದ ಗೊಂಬೆಯನ್ನು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಒಂದು ದಿನ ಅರುಣ್ ಮೀರಾಳ ಗೊಂಬೆಯನ್ನು ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟು ಅವಳನ್ನು ಅಳಿಸಿದನು.
ಅದೇ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಒಬ್ಬ ವಯಸ್ಸಾದ ಸಾಧು ಬಂದಿದ್ದರು. ಅವರು ತುಂಬಾ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದವರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಲೌಕಿಕ ಆಸೆಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಅರುಣ್ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೇಳಿದರು, 'ಅರುಣ್, ಈ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ವಸ್ತುಗಳು ಬರುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಒಳಗಿರುವ ಶಾಂತಿ ಶಾಶ್ವತವಾದುದು. ನೀನು ಯಾಕೆ ಈ ಸಣ್ಣ ವಸ್ತುಗಳಿಗಾಗಿ ಹಠ ಮಾಡುತ್ತೀಯಾ?'
ಆ ಸಾಧುವಿನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿನ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ನೋಡಿ ಅರುಣ್ ಬೆರಗಾದನು. ಎಲ್ಲಾ ಆಸೆಗಳನ್ನು ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದ ಆ ಸಾಧುವಿನ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಅಳೆಯುವುದು ಎಂದರೆ, ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಜನ ಸತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಎಣಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಮಾನ. ಅರುಣ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತು ಮೀರಾಳ ಬಳಿ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿ ಗೊಂಬೆಯನ್ನು ಹಿಂದಿರುಗಿಸಿದನು. ಆ ದಿನದಿಂದ ಅರುಣ್ ಅನಗತ್ಯ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಬಿಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು.
