ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் நிலா என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். கதிர் எப்போதும் புதிய பொம்மைகளுக்காகவும், இனிப்புகளுக்காகவும் அடம் பிடித்துக்கொண்டே இருப்பான். நிலாவுக்குப் பிடித்தமான ஒரு அழகான மரவேலைப்பாட்டு பொம்மையை அவளது தந்தை வாங்கிக் கொடுத்தார். ஆனால், கதிர் அதைத் தன்னிடம் கொடுத்துவிடக் கூடாது என்று பிடிவாதமாக இருந்தான்.
அப்போது அந்த கிராமத்திற்கு ஒரு முதியவர் வந்தார். அவர் மிகவும் அமைதியாக இருந்தார். அவர் எதற்கும் ஆசைப்படாமல், எதற்கும் கோபப்படாமல் இருந்தார். ஒரு நாள், கதிர் நிலாவின் பொம்மையை மறைத்து வைத்து அவளை அழ வைத்தான். இதைப் பார்த்த முதியவர், கதிரின் அருகில் வந்து மென்மையாகப் பேசினார். 'கதிர், இந்த உலகத்தில் பொருட்கள் வந்து போகின்றன. ஆனால், ஒருவரின் மன அமைதியும், பிறருக்குக் கொடுக்கும் அன்பும் மட்டுமே நிலைத்து நிற்கும். நீ எதைக் கொண்டுதான் மகிழ்ச்சி அடையப் போகிறாய்?' என்று கேட்டார்.
முதியவரின் கண்களில் இருந்த அந்தத் தெளிவும், அவர் எதற்கும் அடிமையாகாமல் இருந்த விதமும் கதிரைத் திகைக்க வைத்தது. அந்த முதியவர் எத்தகைய பெரிய ஆசைகளையும் துறந்து, ஒரு எல்லையற்ற அமைதியைத் தன்னுள் கொண்டிருந்தார். அவருடைய பெருமையை அளவிட முயல்வது என்பது, உலகில் எத்தனை பேர் இறந்துவிட்டார்கள் என்று எண்ணுவதற்குச் சமம். கதிர் தன் தவறை உணர்ந்து, நிலாவிடம் மன்னிப்பு கேட்டு, பொம்மையை அவளிடம் கொடுத்தான். அன்று முதல் கதிர் தேவையற்ற ஆசைகளைக் குறைத்துக் கொள்ளப் பழகினான்.
