മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നും മീര എന്നും പേരുള്ള രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അർജുന് എപ്പോഴും പുതിയ കളിപ്പാട്ടങ്ങളും മധുരപലഹാരങ്ങളും വേണമെന്ന് വാശിപിടിക്കാറുണ്ട്. മീരയ്ക്ക് അവളുടെ അച്ഛൻ ഉണ്ടാക്കിത്തന്ന ഒരു ചെറിയ മരപ്പാവ ഉണ്ടായിരുന്നു, അവൾ അതിൽ ഒരുപാട് സന്തോഷിച്ചിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, അർജുൻ കുസൃതിയായി മീരയുടെ പാവ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചു. മീര കരയാൻ തുടങ്ങി.
അന്ന് ആ ഗ്രാമത്തിൽ വന്ന ഒരു വൃദ്ധൻ ഈ കാഴ്ച കണ്ടു. അദ്ദേഹം വളരെ ശാന്തനും ലളിതനുമായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് ലോകത്തിലെ ഒരു വസ്തുവിനോടും ആഗ്രഹമില്ലായിരുന്നു. അദ്ദേഹം അർജുന്റെ അടുത്ത് വന്ന് പറഞ്ഞു, 'അർജുൻ, ഈ ലോകത്തിലെ വസ്തുക്കളെല്ലാം വന്നുപോകുന്നവയാണ്. എന്നാൽ നിന്റെ മനസ്സിലെ സമാധാനമാണ് എന്നും നിലനിൽക്കുന്നത്. നീ എന്തിനാണ് ഈ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്കായി ഇത്രയധികം വാശിപിടിക്കുന്നത്?'
ആ വൃദ്ധന്റെ കണ്ണുകളിലെ പ്രകാശം കണ്ട് അർജുൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച ആ മനുഷ്യന്റെ മഹത്വം അളക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്, ഈ ലോകത്ത് എത്ര പേർ മരിച്ചുപോയി എന്ന് എണ്ണുന്നതുപോലെയാണ്; അത് അസാധ്യമാണ്. അർജുൻ തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കി മീരയോട് മാപ്പ് ചോദിച്ചു. ആ ചെറിയ സംഭവം അവനെ വലിയൊരു പാഠം പഠിപ്പിച്ചു: യഥാർത്ഥ സന്തോഷം വസ്തുക്കളിലല്ല, മറിച്ച് മനസ്സിന്റെ സമാധാനത്തിലാണ്.
