ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯವನಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು; ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು, ಆದರೆ 'ನಂತರ ಮಾಡೋಣ' ಎಂದು ಮುಂದೂಡುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ ಅವನ ಅಜ್ಜ ಅವನನ್ನು ಕರೆದು, 'ಅರ್ಜುನ್, ಒಳ್ಳೆಯತನ ಎಂಬುದು ಒಂದು ದಿನ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸವಲ್ಲ. ನಿನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಯಾವಾಗಲೂ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನೇ ಮಾಡು' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.
ಅಂದು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ಅರ್ಜುನ್ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವಾಗ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧರು ಭಾರವಾದ ಚೀಲಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದನು. 'ಈಗ ಆಟವಾಡಲು ಹೋಗಬೇಕು, ಆಮೇಲೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡೋಣ' ಎಂದು ಮೊದಲು ಯೋಚಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಅಜ್ಜನ ಮಾತು ನೆನಪಾಗಿ, ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಅವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದನು. ಆ ವೃದ್ಧರ ಮುಖದಲ್ಲಿನ ಸಂತೋಷ ಅರ್ಜುನ್ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ನೀಡಿತು.
ಅದರ ನಂತರ, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹಕ್ಕಿ ಗೂಡು ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಅದನ್ನು ಮರಕ್ಕೆ ಮರಳಿಸಿದನು. ತನ್ನ ಗೆಳೆಯನಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದನು. ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಸತತವಾಗಿ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಜೀವನ ಸುಂದರವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವನು ಅರಿತನು.
ಅರ್ಜುನ್ ದೊಡ್ಡವನಾದ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬ ಯಶಸ್ವಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾದನು. ಅವನು ಕೇವಲ ಹಣವನ್ನಷ್ಟೇ ನೋಡಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಸದಾ ಸತ್ಯವಂತರಾಗಿ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಒಳ್ಳೆಯತನದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಿದನು. ಅವನ ಈ ಗುಣವು ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಮಾದರಿಯಾಯಿತು.
