ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனிடம் ஒரு சிறிய குறை இருந்தது; நல்ல விஷயங்களைச் செய்ய வேண்டும் என்று நினைப்பான், ஆனால் 'அப்புறம் பார்த்துக்கொள்ளலாம்' என்று தள்ளிப்போடுவான்.
ஒரு நாள், அவனது தாத்தா ஒரு பழைய மரப்பெட்டியை அவனிடம் கொடுத்து, 'கதிர், இந்த ஊரில் உள்ள மக்களுக்குத் தேவையான சிறிய உதவிகளைச் செய். உன்னால் முடிந்தவரை, எப்போதுமே தயங்காமல் செய்' என்றார்.
அன்று மதியம், கதிர் வழியில் செல்லும்போது, முதியவர் மாணிக்கம் தாகத்தினால் தவிப்பதைப் பார்த்தான். 'இப்போதுதான் விளையாடப் போகிறேன், பிறகு தண்ணீர் கொடுக்கலாம்' என்று நினைத்தான். ஆனால், உடனே தன் பாட்டன் சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. ஓடிச் சென்று ஒரு குவளைத் தண்ணீர் கொடுத்தான். அந்த முதியவரின் முகத்தில் தெரிந்த புன்னகை கதிரின் உள்ளத்தை நிறைத்தது.
அடுத்த நாள், ஒரு சிறிய பறவை கூடு கீழே விழுந்து கிடப்பதைக் கண்டான். 'யாராவது எடுத்துவிடுவார்கள்' என்று நினைத்தாலும், மெதுவாக அதைத் தூக்கி மரத்தில் பாதுகாப்பான இடத்தில் வைத்தான். ஒரு சிறிய சிறுமி தன் பொம்மையைத் தொலைத்து அழுதுகொண்டிருந்தபோது, அவளுக்குத் தேடித் தந்து உதவினான்.
காலம் கடந்தது. கதிர் வளர்ந்து பெரியவனானான். அவன் ஒரு பெரிய தொழிலதிபர் ஆனான். ஆனால், அவன் பணத்தோடு மட்டும் நின்றுவிடவில்லை. ஒருவருக்குத் தேவைப்படும்போது உதவுவது, பொய் சொல்லாமல் இருப்பது, மற்றவர் உணர்வுகளை மதிப்பது எனத் தான் செய்ய முடிந்த எல்லா வழிகளிலும் நற்பண்புகளைத் தொடர்ந்து செய்து வந்தான். அவனது இந்தத் தொடர்ச்சியான நற்செயல்கள் அந்த ஊரையே அன்பால் இணைத்திருந்தது.
