ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ತಿಕ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ದಾನಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಹಬ್ಬಗಳ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ಹಣ ಮತ್ತು ಆಹಾರವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು, ಎಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು ಹೊಗಳುತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗುವ ಆಸೆ ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು.
ಅದೇ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಬಡ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅರ್ಜುನ್ ತುಂಬಾ ಬಡವನಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವನ ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಸಂಜೆ, ಹಳ್ಳಿಯ ಕೆರೆಯ ಬಳಿ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧರು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಅರ್ಜುನ್ ನೋಡಿದನು. ಯಾರೂ ನೋಡುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಬಳಿಯಿದ್ದ ಸ್ವಲ್ಪ ಅನ್ನ ಮತ್ತು ನೀರನ್ನು ಆ ವೃದ್ಧರಿಗೆ ನೀಡಿದನು. ಯಾರೂ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಲಿಲ್ಲ, ಯಾರೂ ಅವನನ್ನು ಹೊಗಳಲಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ದಿನ ಕಾರ್ತಿಕ್ ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟದ ಅನ್ನದಾನವನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಿದನು. ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿಯೇ ಅವನನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿತು. ಆದರೆ ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಕಾರ್ತಿಕ್ ಮಲಗುವಾಗ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಅತಂತ್ರವಾಗಿತ್ತು. 'ನಾನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಕೇವಲ ಪ್ರದರ್ಶನವೇ?' ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಅರ್ಜುನ್ ಎಷ್ಟು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಮಲಗುತ್ತಿರಬಹುದು ಎಂದು ಅವನು ಯೋಚಿಸಿದನು. ಅಂದಿನಿಂದ ಕಾರ್ತಿಕ್ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲದೆ, ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಅವನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಶಾಂತಿ ಸಿಕ್ಕಿತು.
