ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் எப்போதும் மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்வதாகக் காட்டிக்கொள்வான். ஊர் திருவிழாக்களில் பெரிய அளவில் தானம் செய்வான், எல்லோரும் அவனைப் புகழ்ந்து பேசுவார்கள். ஆனால், கதிரின் உள்ளத்தில் ஒரு கசப்பு இருந்தது. அவன் செய்யும் உதவிகள் அனைத்தும் மற்றவர்கள் தன்னை ஒரு பெரிய மனிதனாகப் பார்க்க வேண்டும் என்பதற்காகவே செய்தவை.
அதே கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு ஏழைச் சிறுவன் இருந்தான். மாறன் மிகவும் ஏழ்மையானவன், ஆனால் அவனிடம் ஒரு தனி குணம் இருந்தது. ஒருமுறை, ஊர் குளத்தில் ஒரு முதியவர் தள்ளாடியபடி நடந்து வருவதைக் கண்டான். யாரும் கவனிக்காத அந்த நேரத்தில், மாறன் தன் கையில் இருந்த ஒரு சிறிய ரொட்டித் துண்டையும், தன் தண்ணீர் பாட்டிலையும் அந்த முதியவரிடம் கொடுத்து உதவினான். அவன் இதைச் செய்யும்போது யாரும் பார்க்கவில்லை, யாரும் பாராட்டவும் இல்லை.
ஒரு நாள், கதிர் ஒரு பெரிய விருந்துக்கு ஏற்பாடு செய்தான். ஊரே அவனைக் கொண்டாடியது. ஆனால், அன்று இரவு கதிர் தூங்கும்போது அவனது மனம் அமைதியற்று இருந்தது. 'நான் செய்ததெல்லாம் உண்மையிலேயே நல்லதா? அல்லது புகழுக்காகவா?' என்று அவனது உள்ளம் கேட்டது. மாறன் செய்த சிறிய உதவி, அவனது மனதை எவ்வளவு அமைதியாக வைத்திருக்கும் என்று அவன் நினைத்தான். அன்று முதல், கதிர் மற்றவர்களுக்காகச் செய்யாமல், தன் மனதிற்குத் தூய்மையாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகச் செய்யத் தொடங்கினான். அவன் முகத்தில் இருந்த போலிப் புன்னகை மறைந்து, உண்மையான அமைதி தெரிந்தது.
