മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കാർത്തിക് എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ബാലനുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവർക്ക് വലിയ രീതിയിൽ സഹായങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത് കാണിക്കാറുണ്ട്. ഉത്സവസമയത്ത് വലിയ amounts പണം ദാനം ചെയ്യും, എല്ലാവരും അവനെ പുകഴ്ത്തും. എന്നാൽ കാർത്തിക് ചെയ്യുന്നതൊന്നും മനസ്സിന്റെ നന്മ കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് എല്ലാവരും തന്നെ ഒരു വലിയ മനുഷ്യനായി കാണണം എന്ന ആഗ്രഹത്താലാണ്.
അതേ ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്ന ഒരു പാവപ്പെട്ട ബാലനുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ വളരെ ദരിദ്രനായിരുന്നുവെങ്കിലും അവന്റെ മനസ്സ് വളരെ ശുദ്ധമായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ, ഒരു മഴയുള്ള വൈകുന്നേരം, ഗ്രാമത്തിലെ കിണറ്റിനടുത്ത് ഒരു വൃദ്ധൻ പ്രയാസപ്പെട്ടുകൊണ്ട് നടക്കുന്നത് അർജുൻ കണ്ടു. ആരും കാണുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ, തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ ഭക്ഷണവും വെള്ളവും അവൻ ആ വൃദ്ധന് നൽകി. ആരും അവനെ അഭിനന്ദിച്ചില്ല, ആരും അത് കണ്ടതുമില്ല.
ഒരിക്കൽ കാർത്തിക് വലിയൊരു സദ്യ ഒരുക്കി. ഗ്രാമം മുഴുവൻ അവനെ പുകഴ്ത്തി. എന്നാൽ അന്ന് രാത്രി കാർത്തിക് ഉറങ്ങാൻ കിടന്നപ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. 'ഞാൻ ചെയ്തതൊക്കെ വെറും പ്രകടനമാണോ?' എന്ന് അവൻ സ്വയം ചോദിച്ചു. അർജുൻ എത്ര ശാന്തമായി ഉറങ്ങുന്നുണ്ടാകുമെന്ന് അവൻ ചിന്തിച്ചു. അന്നുമുതൽ, കാർത്തിക് മറ്റുള്ളവരെ കാണിക്കാൻ വേണ്ടി ചെയ്യുന്നതിന് പകരം, തന്റെ മനസ്സിന്റെ ശുദ്ധിക്കായി മാത്രം നല്ല കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ യഥാർത്ഥ സമാധാനം വന്നു.
