ತಿರುವಿಹಿ ಎಂಬ ಸುಂದರ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಕರಿಕಾಲನ ಎಂಬ ಒಬ್ಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಶಿಲ್ಪಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಕೆತ್ತಿದ ಶಿಲ್ಪಗಳು ಜೀವಂತವಾಗಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಕರಿಕಾಲನು ಕೇವಲ ಕಲಾವಿದನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅತ್ಯಂತ ದಯಾಳು ಮತ್ತು ಬಡವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ಆಗಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ಗ್ರಾಮದ ಹಬ್ಬಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಶಿಲ್ಪವನ್ನು ಕೆತ್ತುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತ ಸೋಮು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು. ಸೋಮು ತನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿನ್ನಡೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕರಿಕಾಲನು ಅಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ, 'ನೀನು ಯಾಕೆ ಈ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೀಯಾ ಸೋಮು? ನಿನಗೆ ಯಾವುದೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ!' ಎಂದು ಕಟುವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು.
ಆ ಒಂದು ಮಾತು ಸೋಮನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ನೋಯಿಸಿತು. ಸೋಮನು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದನು. ಅಂದಿನಿಂದ ಸೋಮನು ಕರಿಕಾಲನ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಕರಿಕಾಲನು ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಗಳು ಆ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಮಾತಿನಿಂದಾಗಿ ಮರೆಯಾದವು. ಜನರು, 'ಅವನು ಒಳ್ಳೆಯ ಶಿಲ್ಪಿ, ಆದರೆ ಅವನ ಮಾತು ಇತರರಿಗೆ ನೋವು ನೀಡುತ್ತದೆ' ಎಂದು ಮಾತನಾಡತೊಡಗಿದರು. ಕರಿಕാലನಿಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ಅವನು ಸೋಮನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದನು. ಮಾತಿನ ಮೇಲೆ ನಿಯಂತ್ರಣವಿರುವುದು ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ಅವನು ಅರಿತನು.
