அழகிய பசுமையான கிராமமானத் திருவிழி de ஒரு சிறந்த சிற்பி கரிகாலன் இருந்தான். அவன் செதுக்கும் சிலைகள் உயிரோட்டமாக இருக்கும். ஊர் மக்கள் அனைவரும் அவனது திறமையைப் புகழ்ந்து பேசுவார்கள். கரிகாலன் மிகவும் அன்பானவன், ஏழை எளியவர்களுக்கு உதவி செய்வதில் சிறந்தவன். ஒருநாள், ஊர் திருவிழாவிற்கு ஒரு பெரிய சிலையைச் செதுக்கிக் கொண்டிருந்தான். அப்போது அவனது நண்பன் சோமு அங்கு வந்தான். சோமுவின் வேலை சற்று மந்தமாக இருந்ததால், கரிகாலன் அறியாமலேயே, 'நீயெல்லாம் ஒரு வேலையா? உன்னால் எதையும் சரியாகச் செய்ய முடியாது!' என்று கிண்டலாகச் சொல்லிவிட்டான்.
அந்த ஒரு வார்த்தை சோமுவின் மனதைச் சுட்டது. சோமுவின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. அன்று முதல் சோமு கரிகாலனிடம் பேசுவதைத் தவிர்த்தான். கரிகாலன் செய்த மற்ற எல்லா நற்பணிகளும், அவன் செய்த உதவிகளும் அந்த ஒரு மோசமான வார்த்தையினால் மறைந்து போயின. மக்கள் அவனைக் கவனித்தபோது, 'அவன் திறமையானவன் தான், ஆனால் அவன் பேச்சு மற்றவர்களைக் காயப்படுத்துகிறது' என்று பேசத் தொடங்கினர். கரிகாலன் தன் தவறை உணர்ந்தான். அவன் சோமுவிடம் சென்று மன்னிப்பு கேட்டான். தன் பேச்சைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்வதே உண்மையான ஒழுக்கம் என்பதை அவன் புரிந்து கொண்டான்.
