ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ಓದಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದನು, ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅವನಿಗೆ ಅಪಾರ ಜ್ಞಾನವಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು; ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ತನ್ನ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಇತರರನ್ನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ತೋರಿಸುವುದು.
ಒಂದು ದಿನ ಹಳ್ಳಿಯ ಮಕ್ಕಳು ಸೇರಿ ಮಣ್ಣಿನ ಮನೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದರು. ಅರ್ಜುನ್ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ, 'ನೀವು ಮಾಡುವುದು ತಪ್ಪು, ನಾನು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಬೇಕು' ಎಂದು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಟೀಕಿಸಿದನು. ಇದರಿಂದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬೇಸರವಾಗಿ ಅವರು ಅರ್ಜುನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ದೂರ ಹೋದರು. ಏಕಾಂಗಿಯಾದ ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಅಜ್ಜಿಯ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಅಳುತ್ತಾ ಕೇಳಿದನು, 'ಅಜ್ಜಿ, ನನಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ತಿಳಿದಿದೆ, ಆದರೂ ಯಾಕೆ ಯಾರೂ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ?'
ಅಜ್ಜಿ ನಗುನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, 'ಅರ್ಜುನ್, ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿರುವುದನ್ನು ಕಲಿಯುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು. ಆದರೆ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ಬೆರೆಯಬೇಕು, ಅವರ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಗೌರವಿಸಬೇಕು ಎಂದು ತಿಳಿಯದವನು ಎಷ್ಟೇ ಕಲಿತರೂ ಅಜ್ಞಾನಿಯೇ ಆಗಿರುತ್ತಾನೆ.' ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತನು. ಮರುದಿನ ಅವನು ಎಲ್ಲರ ಜೊತೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ ಆಟವಾಡಲು ಹೋದನು. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಆಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರು.
