ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു കുട്ടി ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ പഠനത്തിൽ വളരെ മിടുക്കനായിരുന്നു. കണക്കിലും ശാസ്ത്രത്തിലും അവന് വലിയ അറിവുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അവന് ഒരു കുഴപ്പമുണ്ടായിരുന്നു; മറ്റുള്ളവരോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ എപ്പോഴും തന്റെ അറിവ് പ്രകടിപ്പിക്കാനാണ് അവൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നത്.
ഒരിക്കൽ ഗ്രാമത്തിലെ കുട്ടികൾ ചേർന്ന് ഒരു കളിക്കൂട്ടം ഉണ്ടാക്കുകയായിരുന്നു. അർജുൻ അവിടേക്ക് ചെന്ന്, 'നിങ്ങൾ ഇത് ചെയ്യുന്നത് തെറ്റാണ്, ഞാൻ പറയുന്നത് പോലെ ചെയ്യൂ' എന്ന് പറഞ്ഞ് അവരെ കളിയാക്കി. കുട്ടികൾക്ക് വിഷമമായി, അവർ അർജുനെ ഒഴിവാക്കി അവിടെനിന്നും പോയി. ഒറ്റപ്പെട്ട അർജുൻ തന്റെ മുത്തശ്ശിയുടെ അടുത്ത് ചെന്ന് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു, 'മുത്തശ്ശി, എനിക്കെല്ലാം അറിയാം, പിന്നെന്താണ് ആരും എന്നോടൊപ്പം കളിക്കാത്തത്?'
മുത്തശ്ശി അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ച് പറഞ്ഞു, 'മകനേ, പുസ്തകത്തിലെ അറിവ് നേടുന്നത് നല്ലതാണ്. എന്നാൽ ലോകത്തോട് എങ്ങനെ ഇടപഴകണം, മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ്സ് എങ്ങനെ ബഹുമാനിക്കണം എന്ന് പഠിക്കാത്തവൻ എത്ര പഠിച്ചാലും അറിവില്ലാത്തവനാണ്.' അർജുൻ തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കി. അടുത്ത ദിവസം മുതൽ അവൻ മറ്റുള്ളവരുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ കേൾക്കാനും അവരോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കാനും പഠിച്ചു. എല്ലാവരും അവനെ സ്നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങി.
