ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கதிர் படிப்பில் மிகவும் கெட்டிக்காரன். அவனிடம் எல்லாப் பாடப்புத்தகங்களும் இருந்தன, அவனுக்குப் பல விஷயங்கள் தெரியும். ஆனால், அவனுக்கு ஒரு பழக்கம் இருந்தது; மற்றவர்களிடம் பேசும்போது எப்போதும் தன் அறிவை மட்டுமே காட்டிக்கொள்ள நினைப்பான்.
ஒரு நாள், கிராமத்துத் திருவிழாவிற்கு அனைவரும் கூடினர். அங்கு ஒரு பெரியவர் ஒரு சிறிய புதிரைக் கேட்டார். கதிர் உடனே ஓடிச் சென்று, மிகத் துல்லியமான மற்றும் கடினமான விடையைச் சொன்னான். அனைவரும் கைதட்டினார்கள். ஆனால், அந்தப் புதிரைக் கேட்ட பெரியவர் சோகமாகப் பார்த்தார். கதிர் மற்ற சிறுவர்களுடன் விளையாடச் சென்றபோது, அவர்கள் ஒரு விளையாட்டு விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். கதிர் அங்கு சென்று, 'நீங்கள் விளையாடுவது தப்பு, இப்படித்தான் விளையாட வேண்டும்' என்று அவர்களைத் தரம் தாழ்ந்து பேசினான். இதனால் மற்றவர்கள் கதிரைத் தள்ளிவிட்டனர்.
கதிர் வருத்தத்துடன் தன் தாத்தாவிடம் சென்றான். 'தாத்தா, எனக்கு எல்லாம் தெரியும், ஆனால் ஏன் யாரும் என்னுடன் விளையாடவில்லை?' என்று கேட்டான். தாத்தா சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், 'கதிர், நீ புத்தகத்தில் உள்ளதை எல்லாம் கற்றிருக்கிறாய், அது நல்லது. ஆனால், மற்றவர்களுடன் எப்படிப் பழக வேண்டும், மற்றவர்களின் உணர்வுகளை எப்படி மதிக்க வேண்டும் என்று நீ கற்கவில்லை. உலகத்தோடு இணைந்து வாழத் தெரியாதவன், எவ்வளவு படித்தாலும் அவன் அறிவில்லாதவன் தான்.'
கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். அடுத்த நாள், அவன் மற்றவர்களிடம் அன்பாகவும், அவர்கள் சொல்வதைக் கேட்டும் பேசத் தொடங்கினான். மெல்ல மெல்ல, அவன் அனைவராலும் விரும்பப்படும் நண்பனாக மாறினான்.
