ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಶಾಂತ ಮತ್ತು ತಾಳ್ಮೆಯ ಸ್ವಭಾವದವನಾಗಿದ್ದನು. ಅದೇ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ತುಂಬಾ ಅಹಂಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ಅವರಿಬ್ಬರು ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ವಿಕ್ರಮ್ ಬೇಕೆಂದೇ ಅರ್ಜುನನ ಆಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಕೆಡವಿ ಮುರಿದು ಹಾಕಿದನು. 'ನೀನು ತುಂಬಾ ದುರ್ಬಲ, ನಾನು ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಮಾಡಬಹುದು!' ಎಂದು ವಿಕ್ರಮ್ ಗರ್ವದಿಂದ ಹೇಳಿದನು.
ಅರ್ಜುನ್ ಕೋಪಗೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಮನಸ್ಸಿನ ನೋವನ್ನು ಮರೆತು ಶಾಂತವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದನು. ಮರುದಿನ ವಿಕ್ರಮ್ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಕಾಲು ಜಾರಿ ಒಂದು ಗುಂಡಿಗೆ ಬಿದ್ದನು. ಅವನ ಕಾಲಿಗೆ ಪೆಟ್ಟಾಯಿತು ಮತ್ತು ಎದ್ದೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ವಿಕ್ರಮ್ ಭಯದಿಂದ ಅಳತೊಡಗಿದನು, ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತರೆಲ್ಲರೂ ಹೆದರಿ ಓಡಿಹೋದರು.
ಆಗ ಅರ್ಜುನ್ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು. ತನಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಟ್ಟವನಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಅರ್ಜುನ್ ಹಿಂಜರಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ವಿಕ್ರಮ್ನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿ ಒಂದು ಮರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಕುರಿಸಿದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿದನು. 'ನಾನು ನಿನಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಟ್ಟರೂ ನೀನು ಯಾಕೆ ನನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಅರ್ಜುನ್ ನಗುತ್ತಾ, 'ಕೋಪದಿಂದ ಯಾರನ್ನೂ ಗೆಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ವಿಕ್ರಮ್, ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ಗೆಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯ' ಎಂದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದನು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅವರಿಬ್ಬರು ಆತ್ಮೀಯ ಗೆಳೆಯರಾದರು.
