ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ വളരെ ശാന്തനും ക്ഷമയുള്ളവനുമായിരുന്നു. അതേ ഗ്രാമത്തിൽ വിക്രം എന്ന മറ്റൊരു ബാലനും ഉണ്ടായിരുന്നു. വിക്രം അല്പം അഹങ്കാരിയായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അവർ ഒരു വലിയ മരച്ചുവട്ടിൽ കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, വിക്രം മനഃപൂർവ്വം അർജുന്റെ കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ തട്ടിപ്പറിച്ച് തകർത്തു കളഞ്ഞു. 'നീ ഒരു ദുർബലനാണ്, എനിക്ക് എന്ത് വേണമെങ്കിലും ചെയ്യാം!' എന്ന് വിക്രം പരിഹസിച്ചു.
അർജുന് വിഷമം തോന്നിയെങ്കിലും അവൻ തിരിച്ചു വഴക്കിട്ടില്ല. അവൻ ശാന്തനായി തന്റെ കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ എടുത്ത് അവിടെനിന്നും മാറിപ്പോയി. പിറ്റേദിവസം വിക്രം കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഒരു കുഴിയിൽ വീണു. അവന്റെ കാലിന് നല്ല പരിക്കേറ്റു. അവന് എഴുന്നേൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. വിക്രം പേടിച്ച് കരയാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ കൂട്ടുകാരെല്ലാം പേടിച്ച് ഓടിപ്പോയി.
അപ്പോൾ അർജുൻ അവിടെയെത്തി. തന്നെ ഉപദ്രവിച്ചവനോട് പക വെക്കാൻ അർജുൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല. അവൻ വിക്രമിനെ സഹായിച്ച് ഒരു മരച്ചുവട്ടിൽ ഇരുത്തി. മുറിവിൽ വെള്ളം ഒഴിച്ച് വൃത്തിയാക്കി കൊടുത്തു. വിക്രം നാണക്കേടോടെ ചോദിച്ചു, 'ഞാൻ നിന്നെ ഉപദ്രവിച്ചിട്ടും നീ എന്തിനാണ് എന്നെ സഹായിക്കുന്നത്?' അർജുൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, 'അഹങ്കാരത്താലല്ല വിക്രം, മറിച്ച് ക്ഷമയിലൂടെയും സ്നേഹത്തിലൂടെയുമാണ് ഒരാളെ കീഴടക്കാൻ കഴിയുക.' വിക്രം തന്റെ തെറ്റ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു അർജുനോട് മാപ്പ് ചോദിച്ചു. അന്നുമുതൽ അവർ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളായി.
