ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் அன்பானவன் மற்றும் பொறுமையானவன். அதே கிராமத்தில் ரவி என்ற மற்றொரு சிறுவனும் இருந்தான். ரவிக்குத் தான் பெரியவன் என்ற அகந்தை அதிகம். ஒரு நாள், இருவரும் ஒரு அழகான மரத்தடியில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர். அப்போது ரவி, கதிரின் விளையாட்டுப் பொம்மைகளைத் தட்டிப் போட்டு உடைத்துவிட்டான். 'நீ ஒரு பலவீனமானவன், என்னால் எதை வேண்டுமானாலும் செய்யலாம்!' என்று ரவி கத்தினான்.
கதிர் கோபப்படவில்லை. அவன் கண்களில் கண்ணீர் இருந்தாலும், ரவியிடம் சண்டையிடவில்லை. அமைதியாகத் தன் பொம்மைகளைத் தூக்கிவிட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தான். அடுத்த நாள், ரவி தன் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து விளையாடும்போது, ஒரு பெரிய பள்ளத்தில் விழுந்துவிட்டான். அவனது காலில் அடிபட்டுவிட்டது. அவனால் எழுந்து நடக்க முடியவில்லை. ரவி பயந்து போய் அழுதான். மற்ற நண்பர்கள் அனைவரும் பயந்து ஓடிவிட்டனர்.
அப்போது கதிர் அங்கு வந்தான். ரவி தன்னைத் துன்புறுத்தியதை அவன் மறந்தேவிட்டான். கதிர் மெதுவாக ரவியின் கையைப் பிடித்து, அவனைத் தூக்கி ஒரு மரத்தடியில் அமர வைத்தான். அவனது காயத்திற்குத் தண்ணீர் கொண்டு வந்து ஊற்றினான். ரவி வெட்கப்பட்டுத் தலைகுனிந்தான். 'என்னைத் துன்புறுத்தியும் நீ ஏன் எனக்கு உதைகிறாய்?' என்று கேட்டான். கதிர் புன்னகையுடன், 'கோபத்தால் எதையும் வெல்ல முடியாது ரவி, அன்பால் மட்டுமே வெல்ல முடியும்' என்றான். ரவி தன் தவறை உணர்ந்து கதிரிடம் மன்னிப்பு கேட்டான். அன்று முதல் அவர்கள் சிறந்த நண்பர்களானார்கள்.
