ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ಅವನ ತಂದೆ ರವಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ರವಿ ಒಬ್ಬ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಕಟ್ಟಿಗೆ ಕಡಿಯುವವನಾಗಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ, ರವಿಗೆ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಒಂದು ಹೊಳೆಯುವ ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ಅರ್ಜುನ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ, "ಅಪ್ಪಾ, ಇದನ್ನು ತಗೊಂಡು ನಾವು ಎಷ್ಟೊಂದು ಸಿಹಿ ತಿಂಡಿ ಮತ್ತು ಆಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಕೊಳ್ಳಬಹುದು!" ಎಂದನು.
ರವಿ ಮಗನ ಕಣ್ಣನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, "ಅರ್ಜುನ, ಇದು ನಮ್ಮದಲ್ಲ. ಬೇರೆಯವರದನ್ನು ನಾವು ಪಡೆದರೆ, ಅದು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಕೊಡಲಾರದು," ಎಂದನು. ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಆಸೆ ಬಂದರೂ, ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನಿಗೆ ನಾಚಿಕೆಯಾಯಿತು. ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ತಪ್ಪು ಮಾಡುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ಅವನು ಅರಿತನು.
ಮರುದಿನ, ಹಳ್ಳಿಯ ವ್ಯಾಪಾರಿ ತನ್ನ ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ತುಂಬಾ ದುಃಖಿತನಾಗಿರುವುದನ್ನು ಅರ್ಜುನ ನೋಡಿದನು. ರವಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಆ ನಾಣ್ಯವನ್ನು ವ್ಯಾಪಾರಿಗೆ ಮರಳಿಸಿದನು. ವ್ಯಾಪಾರಿ ರವಿಯ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡನು. ಅಂದು ಅರ್ಜುನ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪಾಠ ಕಲಿತನು: ಅಡ್ಡದಾರಿ ಹಿಡಿದು ಪಡೆಯುವ ಲಾಭಕ್ಕಿಂತ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಿಂದ ಸಿಗುವ ನೆಮ್ಮದಿಯೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ.
