ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தந்தை சோமுடன் வசித்து வந்தான். சோமு ஒரு நேர்மையான மரம் வெட்டி. ஒரு நாள், சோமு காட்டில் வேலை செய்து கொண்டிருக்கும்போது, ஒரு பெரிய மரத்தின் அடியில் மின்னும் ஒரு தங்கக் காசைக் கண்டான். அந்த காசு யாருடையது என்று தெரியவில்லை. கதிர் அந்த காசைப் பார்த்ததும், "அப்பா, இதை வைத்து நாம் நிறைய இனிப்புகள் மற்றும் பொம்மைகள் வாங்கலாம்!" என்று ஆசையுடன் கூறினான்.
சோமு புன்னகைத்து, "கதிர், இது நம்முடையது இல்லை. ஒருவருக்குச் சேர வேண்டியதை நாம் எடுத்துக்கொண்டால், அது நம் மனசாட்சியைப் பாதிக்கும்" என்றார். கதிரின் மனதில் ஒரு நிமிடம் ஆசை வந்தாலும், தன் தந்தை காட்டும் நேர்மையைக் கண்டு அவனுக்கு வெட்கமாக இருந்தது. 'தவறான முறையில் கிடைக்கும் லாபம் நமக்கு மகிழ்ச்சியைத் தராது' என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.
அடுத்த நாள், கிராமத்துத் தலைவரின் மகன் அந்தத் தங்கக் காசைத் தொலைத்துவிட்டு வருத்தத்துடன் அழுதுகொண்டிருப்பதை கதிர் பார்த்தான். சோமு உடனே அந்தத் தங்கக் காசைத் தலைவரிடம் ஒப்படைத்தார். தலைவர் மகிழ்ச்சியடைந்து, சோமுவின் நேர்மையைப் பாராட்டி ஒரு சிறிய பரிசு வழங்கினார். ஆனால் சோமு அதைத் தயக்கத்துடன் வாங்கிக்கொண்டார். கதிர் அன்று ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றான்: லாபத்திற்காகத் தன் நேர்மையை விட்டுக்கொடுப்பவர்கள், உண்மையான நிம்மதியை என்றும் அடைய முடியாது.
