ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಸದ್ಗುಣಗಳ ಬಗ್ಗೆ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡುತ್ತಿದ್ದನು. 'ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಮುಖ್ಯ', 'ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕು' ಎಂದು ಅವನು ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಹಳ್ಳಿಯವರೆಲ್ಲರೂ ಅವನು ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಹುಡುಗ ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದರು.
ಒಂದು ದಿನ ಹಬ್ಬದ ಸಿದ್ಧತೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅರ್ಜುನನ ಗೆಳೆಯ ರೋಹನ್ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದು ಮಣ್ಣಿನ ಮಡಿಕೆಯನ್ನು ಒಡೆದನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಅರ್ಜುನ್, ರೋಹನ್ ಇಲ್ಲದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇತರ ಸ್ನೇಹಿತರ ಬಳಿ ಕುಳಿತು, 'ರೋಹನ್ ತುಂಬಾ ಕುತಂತ್ರದವನು, ಅವನನ್ನು ನಂಬಬೇಡಿ' ಎಂದು ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಮಾತನಾಡತೊಡಗಿದನು.
ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಿದ್ದ ರಾಘವ ಎಂಬ ಹಿರಿಯರು ಇದನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡರು. ಅವರು ಅರ್ಜುನನ ಬಳಿ ಬಂದು, 'ಅರ್ಜುನ್, ನೀನು ಸದ್ಗುಣಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ಕೇಳಲು ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವುದು ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ನಿಜವಾದ ಗುಣವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಶಂಸೆಗಿಂತ ಒಳಗಿನ ಗುಣ ಮುಖ್ಯ,' ಎಂದರು. ಅರ್ಜುನ್ಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಗಿ ನಾಚಿಕೆಯಾಯಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅವನು ಕೇವಲ ಮಾತಿನ ಮೂಲಕವಲ್ಲದೆ, ತನ್ನ ನಡವಳಿಕೆಯ ಮೂಲಕ ಒಳ್ಳೆಯವನಾಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು.
